ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Είτε βρίσκεσαι στην εκκλησία είτε στο τζαμί, «ο Θεός είναι ένας και τα λόγια του Θεού είναι ίδια», λέει η Σουζάννα, που έχει ζήσει στην Ελλάδα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της αλλά έμεινε πιστή μουσουλμάνα. Κάθε Παρασκευή προσεύχεται στο άτυπο τζαμί του Νέου Κόσμου.

Κάνουμε ένα μακροβούτι στον ωκεανό των big data της ευρωπαϊκής στατιστικής αρχής και ψαρεύουμε «λαυράκια», που είτε διαψεύδουν δημοφιλείς –αστικούς και εθνικούς– μύθους, είτε επιβεβαιώνουν καλά εμπεδωμένες αλήθειες. Ακόμη και αλήθειες που δεν μας βολεύουν ιδιαίτερα.

Μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε περιστατικά σωματικής κακοποίησης των Φιλιππινέζων οικιακών βοηθών, όπως αλλού, αλλά η λεκτική βία και οι προσβολές, ή στην καλύτερη περίπτωση η αυστηρότητα και η αδιαφορία, είναι γνωστά στις περισσότερες. Άραγε η σιωπή τους σημαίνει υποταγή και παθητικότητα, ή κάτι άλλο;

Θεωρητικά, η Ελλάδα παρέχει στα άτομα με αναπηρία ισότιμη πρόσβαση στην παιδεία. Τα όμορφα λόγια όμως δεν τηρούνται και οι ανάπηροι φοιτητές έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με συνθήκες τόσο αποθαρρυντικές, που πολλοί εξ αυτών αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους.

Ανθρωπιστικά προγράμματα αλλά και τουριστικά πακέτα προσφέρουν την εμπειρία του να είσαι πρόσφυγας ή άστεγος με σκοπό να μάθουν οι προνομιούχοι τι σημαίνει να βρίσκεσαι στην πολύ μακρινή άλλη άκρη της εξίσωσης, έστω και για μια ημέρα. Το οξύμωρο της υπόθεσης δεν περνάει πάντα απαρατήρητο.

Μπορεί μια χούφτα δάσκαλων και μαθητών ενός ορεινού χωριού να παρασύρει ολόκληρη την τοπική κοινωνία να κάνει θαύματα, ακόμη και να σώσει έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της ευρύτερης περιοχής; Αυτό ακριβώς συνέβη στον Οξύλιθο της κεντρικής Εύβοιας.

Πόσο εύκολο είναι να παρακολουθήσει κανείς την πορεία του δημόσιου χρήματος, να εντοπίσει αν κάποιος διαγωνισμός έχει παρατυπίες και να βρει αν οι μέτοχοι μιας ιδιωτικής εταιρείας έχουν άλλα συμφέροντα; Καθόλου, όπως ανακαλύψαμε κάνοντας βουτιά στις τρεις σημαντικότερες βάσεις ανοικτών δεδομένων της χώρας.

Στην «αγορά» κυκλοφορούν όλο και περισσότερες νέες ψυχοτρόπες ουσίες, που μιμούνται τη δράση των παλιών για λιγότερα χρήματα. Οι αρχές είναι πάντα ένα βήμα πίσω από τους κατασκευαστές, με αποτέλεσμα πολλές από τις ουσίες να μην έχουν μπει ακόμα στον κατάλογο των απαγορευμένων και να μην μπορούν να ανιχνευτούν στους οργανισμούς των χρηστών.

Οι κάτοικοι της Αιτωλοακαρνανίας αποκαλούν την περιοχή τους «μητέρα των πανηγυριών». Ίσως όχι άδικα, αφού κάθε καλοκαίρι γίνονται περισσότερες από 200 τέτοιες εκδηλώσεις. Κι ενώ οι εποχές της αφθονίας και της σαμπάνιας πέρασαν, ο κόσμος που αναζητά τα πανηγύρια ολοένα και αυξάνεται.

Ο Θωμάς Κιαλίου ένιωσε σαν γροθιά στο στομάχι τα λόγια της καθηγήτριάς του στο μεταπτυχιακό: «Μια χώρα πρέπει να είναι ειλικρινής απέναντι στους μετανάστες της». Ξαφνικά πέρασαν μπροστά από τα μάτια του όλες οι ματαιώσεις των προηγούμενων χρόνων. Και αποφάσισε ότι πατρίδα του θα είναι μόνο οι αναμνήσεις.