#InsideAthens

Πώς ο τυχαίος διαπληκτισμός ενός χωροφύλακα με αξιωματούχο της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1885, προκάλεσε διπλωματική και πολιτική κρίση και επέσπευσε την πτώση της κυβέρνησης Τρικούπη έναν μήνα μετά.

Δώδεκα χρόνια μετά τα φιλόδοξα σχέδια του υπουργείου Περιβάλλοντος και του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας, η πρωτεύουσα γλείφει τις πληγές της.

Οι μουριές είναι αναπόσπαστο κομμάτι των δρόμων και της ιστορίας της Αθήνας. Σήμερα όμως, ασθενούν και πεθαίνουν. Δήμοι και επιστήμονες δίνουν μια μάχη με τον χρόνο, που χρειάζεται συνεχή εγρήγορση, λιγότερη γραφειοκρατία και κονδύλια στους σωστούς τομείς.

Δεν είναι ψέμα, ούτε υπερβολή ότι η Αθήνα μισεί τους πεζούς. Οι χρόνιες παθογένειες και η παραμέληση κρατούν τους πολίτες της με το κεφάλι σκυφτό, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, για να μη σκοντάψουν. Για πόσο ακόμα;

Το τετράγωνο Πανεπιστημίου-Ομήρου-Σταδίου-Εδουάρδου Λω, όπου βρίσκεται το κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι ένα παλίμψηστο, που μαρτυρά την αδιάλειπτη συνέχεια της ιστορίας στην περιοχή, από τον 10 π.Χ. αιώνα μέχρι σήμερα.

Πέντε σπίτια γνωστών Ελλήνων που κάποτε κοσμούσαν με την αρχιτεκτονική τους την πρωτεύουσα, σήμερα ρημάζουν, παρά τα μεγαλόπνοα σχέδια που κατά καιρούς ανακοινώνονται.

Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που θέτει το ντοκιμαντέρ The Refuge του Νίκου Πηλού και της Νατάσας Μπλάτσιου για τη ζωή στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Το αρχιτεκτονικό μνημείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας συνεχίζει μετά από σχεδόν έναν αιώνα να φιλοξενεί –με άλλους όρους– εκτοπισμένους και φτωχούς.

Είναι μία από τις ιστορικότερες συνοικίες της Αθήνας. Απέχει δυόμισι χιλιόμετρα από την πλατεία Συντάγματος. Παρουσιάζει μια μεγάλη δυναμική ανάπλασης και αναβάθμισης. Κι όμως, οι αρμόδιες Αρχές έχουν παρατήσει τον Βοτανικό στην τύχη του.

Ούτε ένας δρόμος της πόλης δεν φέρει το όνομά του. Κι όμως, η Αθήνα χρωστά πολλά στον πολεοδόμο και αρχιτέκτονα που την είδε σαν την πρωτεύουσα ενός σπουδαίου κράτους όταν ακόμη ήταν ένας σωρός από ερείπια. Η επανέκδοση της μονογραφίας του από τον Κώστα Μπίρη και τις εκδόσεις Μέλισσα μας θυμίζει το έργο του.

Οι αρχές που ανέλαβαν κατά καιρούς την ευθύνη για το πάρκο Τρίτση δεν κατάφεραν να δείξουν με τις πράξεις τους σεβασμό στους πολίτες, που επιμένουν να το προτιμούν για τις βόλτες και την αναψυχή τους.