Αρθρογραφία

Τα τελευταία 40 χρόνια, η ελληνική πολιτεία ήρθε τρεις φορές αντιμέτωπη με τρεις σπουδαίες ελληνικές συλλογές έργων τέχνης: του Αλέξανδρου Ιόλα, του Γιώργου Κωστάκη και των Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Και τρεις φορές δεν στάθηκε αντάξιά τους.

Πώς λειτούργησαν τα ρωσικά τρολ στις αμερικανικές εκλογές. Η νέα κρίση της μέσης ηλικίας είναι των γυναικών. Oι μυστικές ζωές του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Τι διαβάσαμε στα ξένα ΜΜΕ την εβδομάδα που πέρασε.

Κορυφαία στελέχη εταιρειών τεχνολογίας προειδοποιούν για τις μη αναστρέψιμες συνέπειες που έχει στο ανθρώπινο μυαλό η διαρκώς ανερχόμενη «οικονομία της προσοχής» και ο εθιστικός σχεδιασμός των εφαρμογών. Μέχρι όμως να εισακουστούν από τη Σίλικον Βάλεϊ, θα πρέπει να αντιδράσει ο τελικός χρήστης. Μπορεί;

Η δίωξη της μειονότητας των Ροχίνγκια στην πρώην Βιρμανία έχει τις ρίζες της στην ανεξαρτησία της χώρας από τη βρετανική κατοχή, τον βουδιστικό εξτρεμισμό αλλά και την ανάγκη για γη προκειμένου να υλοποιηθούν επενδύσεις από τις γειτονικές Κίνα και Ινδία.

Την ευημερία της πάλαι ποτέ ελληνικής μεσαίας τάξης αντικαθιστά με ταχύτατους ρυθμούς η φτώχεια των εργαζόμενων μερικής απασχόλησης. Και μπορεί η αύξηση των ημιαπασχολούμενων να βελτιώνει τους δείκτες της ανεργίας, όμως ελάχιστοι βρίσκονται σε αυτή τη θέση από επιλογή τους.

Το Μαρακές έγινε το δεύτερο σπίτι του και άλλαξε για πάντα την οπτική του. Είναι απόλυτα λογικό τα εγκαίνια του μουσείου YSL στο Παρίσι να συμπέσουν με τα εγκαίνια ενός ακόμη, στη δεύτερη πιο αγαπημένη του πόλη.

Οι ελεγκτικές εταιρείες κάνουν κάτι εξαιρετικά κρίσιμο για τη λειτουργία της οικονομίας και της αγοράς: χτίζουν εμπιστοσύνη, καθώς βεβαιώνουν –έναντι παχυλών αμοιβών– πως οι ελεγχόμενοι λένε την αλήθεια για τα έσοδα, τα έξοδα και όλη την οικονομική δραστηριότητά τους. Οι ίδιες όμως λένε πάντα την αλήθεια;

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις του αποσχισμού που θεριεύουν στην Ευρώπη αποτελούν ένα από τα βραδυφλεγή συμπτώματα της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας των κεντρικών κυβερνήσεων αλλά και των Βρυξελλών να αντιμετωπίσουν την αποσύνθεση του μεταπολεμικού κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου.

To 2000 η τότε ελληνική κυβέρνηση στεκόταν μπροστά σε ένα δίλημμα: ή θα έκλεινε μία χρεοκοπημένη επιχείρηση ναυπηγείων που είχε έναν μόνο πελάτη (την ίδια), ή στο όνομα των 1.700 θέσεων εργασίας που έπρεπε να σωθούν θα έβρισκέ έναν επενδυτή που θα κρατούσε τα ναυπηγεία ανοικτά. 17 χρόνια μετά, το διεθνές διαιτητικό δικαστήριο αποφάσισε ότι το δημόσιο που πήγε για μαλλί θα βγει κουρεμένο.

Είτε βρίσκεσαι στην εκκλησία είτε στο τζαμί, «ο Θεός είναι ένας και τα λόγια του Θεού είναι ίδια», λέει η Σουζάννα, που έχει ζήσει στην Ελλάδα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της αλλά έμεινε πιστή μουσουλμάνα. Κάθε Παρασκευή προσεύχεται στο άτυπο τζαμί του Νέου Κόσμου.