Παιδεία

Η αντικατάσταση του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων από το Ινστιτούτο Διόφαντος είναι από τα ελάχιστα success stories της κρατικής πολιτικής στα χρόνια της κρίσης. Τα κόστη μειώθηκαν και όταν αρχίζει η χρονιά τα σχολεία πλέον έχουν βιβλία. Όμως παραμένει ένα ζήτημα, ένα κοινό μυστικό μεταξύ εκπαιδευτικών, γονέων και παιδιών.

Για πρώτη φορά στην ιστορία ένας έφηβος στην Καρδίτσα, μια νοικοκυρά στο Μπουένος Άιρες κι ένας επιχειρηματίας στη Σανγκάη έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν το ίδιο μάθημα με τους φοιτητές του Χάρβαρντ ή του ΜΙΤ. Είναι η μεγάλη εκπαιδευτική επανάσταση των διαδικτυακών μαθημάτων.

Οι φετινές κρίσεις για διευθυντές σχολείων στον Πειραιά έγιναν αφορμή για πολυάριθμες καταγγελίες από υποψηφίους, που θεωρούν ότι η διαδικασία της συνέντευξης πήγαινε κόντρα σε όλους τους κανόνες μιας σύννομης αξιολόγησης. Και σκοπεύουν να το αποδείξουν στα δικαστήρια. Οι λεπτομέρειες που παρουσιάζει η έρευνα του inside story είναι αποκαλυπτικές.

Την Τρίτη 1 Αυγούστου η Βουλή ενέκρινε στο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση μία ακατανόητη διάταξη και μάλιστα με τροπολογία. Με αυτήν δίνεται το δικαίωμα σε καθηγητές πανεπιστημίου να ακουστούν κατά τη διάρκεια της εξέτασης καταγγελιών σε βάρος τους, προτού ληφθεί η απόφαση προσωρινής αποχής από τα καθήκοντά τους. Δηλαδή το αυτονόητο. Πώς φτάσαμε ως εκεί; Η ιστορία είναι καφκική. Αλλά εξελίσσεται στη Θράκη.

Οι πανελλαδικές ξεκίνησαν και όλοι έχουμε στο περιβάλλον μας τουλάχιστον μία οικογένεια που έκανε αιματηρές οικονομίες για τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα του παιδιού. Ποιες από αυτές τις θυσίες επιβάλλονται από την ανάγκη και τι άλλο μας ωθεί στην εξωσχολική διδασκαλία;

Πού τελειώνουν οι ευθύνες του κράτους και πού αρχίζουν αυτές του πολίτη; Υποκαθιστά ο εθελοντισμός το κράτος ή το θέτει σε κίνηση; Βρεθήκαμε στα εγκαίνια της Παιδικής Βιβλιοθήκης Νέας Μάκρης, η δημιουργία της οποίας δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη δραστηριοποίηση των ανθρώπων που την ονειρεύτηκαν.

Ξεχάστε τη Γλώσσα, τα Μαθηματικά και τη Φυσική. Τα παιδιά του 21ου αιώνα θα αλλάξουν επτά δουλειές στη διάρκεια της ζωής τους και θα πρέπει να διαθέτουν ένα οπλοστάσιο από δεξιότητες που δεν τους παρέχει η κλασική εκπαίδευση. Από του χρόνου μάλιστα οι λεγόμενες «παγκόσμιες ικανότητες» θα εξετάζονται στην αξιολόγηση του PISA.

Στην Ελλάδα του Snapchat, των 30.000 αμβλώσεων (σε κορίτσια κάτω των 16) ετησίως και της υπερέκθεσης εξ απαλών ονύχων στο online πορνό, η σεξουαλική αγωγή παραμένει ταμπού.

«Παλεύουμε για το σχολείο και τη ζωή πού αξίζει σε εμάς και τα παιδιά όλου του κόσμου», ήταν το κεντρικό σύνθημα στο μαθητικό συλλαλητήριο της περασμένης Δευτέρας. Αναμφίβολα, το δημόσιο σχολείο υστερεί σε πολλούς τομείς· πρόσφατα βρεθήκαμε ξανά σε μια από τις χαμηλότερες θέσεις στη διεθνή κατάταξη PISA. Υπάρχει όμως χρυσός κανόνας για την καλή διδασκαλία; Και αν ναι, ποιος τον γνωρίζει;

Εδώ και 32 χρόνια μιλάμε για την αξιολόγηση στα σχολεία. Δεκάδες νόμοι, προεδρικά διατάγματα, προτάσεις και πιλοτικά προγράμματα που αλλού θα σήμαιναν ότι το θέμα αντιμετωπίζεται σοβαρά, εδώ δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα, καθώς προσκρούουν στην αντίδραση των εκπαιδευτικών και την άρνηση του πολιτικού προσωπικού να αναλάβει το κόστος. Θα ήταν στ' αλήθεια τόσο τρομακτικό ένα σχολείο που αξιολογείται;