#InsideAthens

Τώρα που όλοι οι καλλιτέχνες και επιμελητές έχουν μεταφερθεί στο Κάσελ, το κοινωνικό πρότζεκτ που εμπνεύστηκε ο Ρικ Λόου και πραγματοποιεί στη Βικτώρια μαζί με τη Μαρία Παπαδημητρίου, επεκτείνει συνεχώς τον ορίζοντά του.

Οι περισσότεροι έχουμε ένα τέτοιο στη γειτονιά μας, από το Παλαιό Φάληρο μέχρι την Κηφισιά: παλιά αρχοντικά που έχουν αφεθεί να γκρεμίζονται. Το πρόβλημα με τους πολλούς κληρονόμους που δεν συνεννοούνται ή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είναι γνωστό, υπάρχουν όμως και συγκεκριμένα νομοθετικά και γραφειοκρατικά εμπόδια, που δεν επιτρέπουν την αξιοποίηση αυτών των κτιρίων.

Ημιτελή, ογκώδη κτίρια, που κατασκευάστηκαν στο πρόσφατο ή το πιο μακρινό παρελθόν και παραμένουν μέχρι σήμερα άδεια, δημιουργώντας παραφωνία στον αστικό ιστό και ερωτήματα στους περαστικούς. Πώς κατέληξαν έτσι;

Μύρισε εξοχή στα μπαλκόνια και τις ταράτσες της Αθήνας, αφού δεν είναι λίγοι όσοι αποφασίζουν να καλλιεργήσουν στο σπίτι τους λαχανικά, φρούτα και μυρωδικά προκείμενου να εξασφαλίσουν μέσα στην κρίση τα απαραίτητα για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Χωματόδρομοι, μετανάστες σε μισογκρεμισμένα κτίρια και ρακοσυλλέκτες. Οι πρόσφυγες στα κοντέινερ του Ελαιώνα και οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού στο υπερσύγχρονο κέντρο του Ρέντη. Στιγμές και εικόνες ζωής από την Αγίας Άννης, έναν ταλαιπωρημένο δρόμο που «θα άλλαζε την Αθήνα».

Μπορεί σήμερα δικαστές και δικηγόροι να παραπονιούνται για την έλλειψη χώρου στην Ευελπίδων, όμως μέχρι πριν από 40 χρόνια τα δικαστήρια στεγάζονταν σε πρώην οίκους ανοχής. Το κτίριο με τον σημαντικότερο αστικό συμβολισμό πέρασε πολλά για να βρει μόνιμη στέγη, σε μια πορεία που αντανακλά τα όνειρα, τα πάθη και τις αδυναμίες της χώρας.

Ο Αχιλλέας Πατσούκας θυμάται πώς ένιωσε την πρώτη φορά που ακολούθησε τον Επιτάφιο του Προφήτη Δανιήλ, σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά της Αθήνας που διατηρεί το ανθρώπινο πρόσωπό της.

Μια νησίδα γης στο κέντρο της πόλης αποτέλεσε το πεδίο φαντασιώσεων και φιλόδοξων σχεδίων από διαφορετικούς αρχιτέκτονες, που όμως δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ.

Στα «Τετράδια ημερολογίου 1939-1953» ο βασικός εκπρόσωπος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30 Γεώργιος Θεοτοκάς χαρτογραφεί την ελληνική κοινωνία σε μια εποχή μεγάλης έντασης με φόντο μια κατοχική Αθήνα ανείπωτα σκληρή, χωρίς νοσταλγία και μύθους.