ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Δεν γνώριζε, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, η Πολεοδομία Νάξου, πως οι εργασίες για το συγκρότημα με τις 31 πισίνες στην Αμοργό γίνονταν χωρίς την αναγκαία έγκριση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων. Το έμαθε από εμάς – επισύναψε μάλιστα το email με τις ερωτήσεις του inside story στην εντολή διακοπής των εργασιών που εξέδωσε, σαν να επρόκειτο για αποδεικτικό στοιχείο.

Όσα βιώνουν σήμερα οι αλιείς είναι αποτέλεσμα μιας αλυσίδας που ξεκινά στη στεριά και καταλήγει στον βυθό. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες σε συνδυασμό με την άνοδο της θερμοκρασίας και την κλιματική πίεση, συνθέτουν έναν μηχανισμό που αλλάζει τη θάλασσα πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί να αντέξει.

Το φαινόμενο της θαλάσσιας βλέννας, που πλήττει τους ψαράδες του Β. Αιγαίου, δεν είναι μια απλή οικολογική διαταραχή· είναι το πιο ορατό σύμπτωμα μιας θάλασσας που έχει χάσει την ισορροπία της.

Η καλλιέργεια του βαμβακιού στην Ελλάδα έχει ιστορία ενάμιση αιώνα και σημαντική προστιθέμενη αξία για την οικονομία. Ενώ όμως απειλείται από την κλιματική αλλαγή, δεν έχει γίνει ακόμα σοβαρή προσπάθεια για να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

Η Πολεοδομία Θήρας μάς έστειλε επιτέλους την απάντησή της για τις πρώτες πισίνες στον προστατευόμενο οικισμό της Χώρας της Ανάφης, μήνες μετά τη δημοσίευση του άρθρου μας. Αλλά είναι σκανδαλώδης.

Από το 1987 που η ΔΕΗ κατασκεύασε ένα μεγάλο υδροηλεκτρικό φράγμα στις πηγές του Αώου, η ροή του ποταμού άλλαξε ριζικά. Σήμερα, οι παρατεταμένες ξηρασίες επιτείνουν τις συνέπειες, καθώς οι γύρω κοινότητες βλέπουν τα νερά χρόνο με τον χρόνο να μην επαρκούν.

Ο κίνδυνος είναι σε γνώση των επιστημόνων και των αρμόδιων για την αντιπλημμυρική προστασία φορέων. Αρκούν όμως οι μέχρι σήμερα παρεμβάσεις τους για να τον αποσοβήσουν;

Οι αγρότες του Έβρου έμειναν χωρίς νερό στην πιο κρίσιμη στιγμή της φετινής καλλιεργητικής περιόδου, γιατί η συμφωνία με τη Βουλγαρία, που ανακοινώθηκε την άνοιξη, δεν εφαρμόστηκε παρά μόνο κατόπιν απειλών τον περασμένο Σεπτέμβριο – όταν ήταν πια αργά.

Επισκεφτήκαμε τα χωριά της βόρειας Εύβοιας τέσσερα καλοκαίρια μετά την καταστροφική πυρκαγιά και μιλήσαμε με τους ανθρώπους των τοπικών κοινοτήτων που έμειναν και παλεύουν για την επόμενη μέρα. Μια διαδρομή μέσα σε καμένα βουνά και μικρές πράσινες ανάσες, σε ιστορίες απώλειας αλλά και πείσματος, όπου η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Οι δύο πρώτες πισίνες στον παραδοσιακό προστατευόμενο οικισμό της Xώρας της Ανάφης, που φαίνεται να είναι εντελώς παράνομες, σηματοδοτούν τη μετάβαση σε ένα τουριστικό μοντέλο ξένο προς τον χαρακτήρα αλλά και τις δυνατότητες του νησιού.