Οι καλύτερές μας στιγμές το 2024
Άλλοι θυμούνται και ξεχωρίζουν τις δημοσιογραφικές λεπτομέρειες ενός ρεπορτάζ· άλλοι την ευρύτερη σημασία του· άλλοι τον τρόπο που τους σφράγισε ψυχικά· ορισμένοι ανακαλούν τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν για να το ολοκληρώσουν, κι άλλοι την υποδοχή που είχε από το κοινό. Κάθε δημοσιογράφος της ομάδας έχει τους δικούς του λόγους για να θυμάται το ρεπορτάζ που διάλεξε ως ξεχωριστό για το 2024.
Αυτή είναι η ετήσια ματιά μας στα παρασκήνια του inside story.
Ραφαέλλα Μανέλη – Σέριφος: Πέντε χρόνια για να κλείσει το κράτος ένα παράνομο beach bar
«Μπορεί να μην σας διαβάζουν όλοι, αλλά τα ρεπορτάζ σας έχουν αντίκτυπο». Από όσα άκουσα αυτή τη χρονιά, με αυτήν τη φράση θα ήθελα να υποδεχτώ την επόμενη. Την άκουσα –με παραλλαγές– αρκετές φορές και μια από αυτές ήταν κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ για ένα beach bar, που κατάφερνε με διάφορα κόλπα να λειτουργεί παράνομα σε προστατευόμενη παραλία στη Σέριφο, κόντρα σε δικαστικές αποφάσεις.
Ήταν μόνο ένα από τα ρεπορτάζ του 2024 για την υποστήριξη του δημόσιου χώρου και την προστασία του περιβάλλοντος, για τα οποία είμαι πολύ χαρούμενη. Σήμερα είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα γιατί παρότι διανύαμε το καλοκαίρι κατά το οποίο ο υπουργός Οικονομικών είχε δηλώσει ότι «θα ταράξει στη νομιμότητα» τους επιχειρηματίες των παραλιών, η ιστορία του SAAN ECO RESORT BEACH HOUSE ήταν ένα ζωντανό παράδειγμα επιχειρηματικής ασυδοσίας, που άφηνε το κράτος και τους ελεγκτικούς του μηχανισμούς έκθετους και ντροπιασμένους.
Μέχρι να γίνει όμως ένα από τα αγαπημένα μου, με βασάνισε αγρίως. Αν έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί είναι ελάχιστοι οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν περιβαλλοντικά και πολεοδομικά θέματα, θα σας πω εγώ: είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο αντικείμενο. Γι' αυτό εκείνες τις ημέρες ήμουν υπερβολικά αγχωμένη. Έπρεπε να καταλάβω όλο το γραφειοκρατικό χάος, την αλληλουχία των δικαστικών αποφάσεων αλλά και να διασταυρώσω όλα τα στοιχεία από την αρχή. Επιστράτευσα ακόμα και δορυφόρο για να ελέγξω την αλλαγή των κτιρίων της παραλίας και την απόστασή τους από τον αιγιαλό, προκειμένου να επιβεβαιώσω μόνη μου τα δεδομένα πάνω στα οποία βασίστηκαν οι δικαστικές αποφάσεις.
Στο τέλος, μου έμεινε μόνο ένα χαμόγελο. Για το inside story, που μου δίνει τον χώρο και τον χρόνο να κάνω την δουλειά μου σωστά, για τους πολίτες της Σερίφου που ένιωσαν ότι ακούστηκαν, για το τηλέφωνο από το υπουργείο Οικονομικών που παραδέχτηκε τη λάθος διαχείριση και μας διαβεβαίωσε ότι θα διευθετηθεί. Κυρίως, γιατί φάνηκε –από την αναγνωσιμότητα– ότι ήταν ένα θέμα που ενδιέφερε και τους αναγνώστες μας και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Τρεις μέρες μετά τη δημοσίευση, το μπαρ έκλεισε. Έτσι, μπορείτε να πάτε το καλοκαίρι στο Γάνεμα, να απλώσετε την πετσέτα σας κάτω από το αρμυρίκι, την σκιά του οποίου μέχρι πρότινος θα σας νοίκιαζε το beach bar, και να φάτε στις δύο μόνο ψαροταβέρνες της παραλίας που επιτρέπεται να υπάρχουν.
Μαργαρίτα Μιχελάκου – Γιατί ο Ίλον Μασκ θέλει τόσο να βγει ο Τραμπ;
Aυτό δεν είναι ένα πρωτογενές ρεπορτάζ, είναι από αυτά τα άρθρα για τα οποία διαβάζεις πολύ και προσπαθείς να τα συνοψίσεις όσο πιο κατανοητά γίνεται. Και μου αρέσει αυτό το κείμενο όχι περισσότερο από άλλα που έχω κατεβάσει από την κούτρα μου, δεν ήταν από αυτά που «ευχαριστήθηκα με τη μουσικότητα των λέξεων» και τα άλλα που λέγαμε μεταξύ μας οι περιοδικατζήδες αλλά επειδή φάνηκε χρήσιμο σε πολλούς εκείνη την στιγμή, το ξέρω γιατί διαβάστηκε από πολλούς, και δίνω συγχαρητήρια στην Οικονομάκου που μου το πρότεινε μια μέρα στο γραφείο με καφέ. Γιατί κάπως έτσι βγαίνουν τα θέματα.
Πρέπει να γίνει συμφωνία στο γραφείο για να μπορέσουμε να γράψουμε. Πρέπει να πει κάποιος, παιδιά, έχω επείγον γράψιμο, ας μη μιλήσουμε για λίγο γιατί χρειάζομαι ησυχία, και μόνο τότε το βουλώνουμε. Και μετά από δέκα λεπτά μπορεί να κάνει η Ελίζα ένα «ιιιι» καθώς κοιτάει το ΓΕΜΗ, ή η Οικονομάκου να μουρμουρίσει «αν είναι δυνατόν» καθώς διαβάζει κάτι, τέλος πάντων ο καθένας έχει τη δική του φράση-κλειδί, και τότε τα πληκτρολόγια σταματούν και βάζουμε καφέδες και λέμε «λέγε» και λέει, και το συζητάμε και λέμε «ναι, αλλά» και τέτοια, και περνάει η ώρα, περνάει η μέρα, και συνειδητοποιούμε ότι δεν έχουμε δουλέψει καθόλου και πάλι θα γράφουμε στο σπίτι ξενυχτώντας.
Και την άλλη μέρα φτάνω ξενυχτισμένη στο γραφείο και λέω, παιδιά, μη μιλήσει κανείς να κάνω το νιουσλέτερ και μετά από πέντε λεπτά θα κάνω «ε, όχι!» διαβάζοντας κάτι για τον Τραμπ και τότε τα πληκτρολόγια θα σταματήσουν, οι καφέδες θα τρέξουν και η εργάσιμη μέρα θα χαθεί, αλλά θα περάσει μια πολύ ωραία και χρήσιμη μέρα.
Κατερίνα Οικονομάκου – Έλενα Κοστιουσένκο: «Στη Ρωσία έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης»
Θυμάμαι ακόμη πώς ένιωθα διαβάζοντας το βιβλίο της Έλενας Κοστιουσένκο, μια σύνθεση από μεγάλα ρεπορτάζ που η Ρωσίδα δημοσιογράφος είχε δημοσιεύσει στην γνωστή εφημερίδα Νόβαγια Γκαζέτα και προσωπικά κείμενα, τα οποία έγραψε όταν είχε φύγει πια στην εξορία, με τον τίτλο Ι love Russia. Reporting from a lost country. Έχω διαβάσει αμέτρητα ρεπορτάζ Ρώσων δημοσιογράφων και ξένων ανταποκριτών και πολλά βιβλία για την Ρωσία, κι όμως τίποτε δεν προσεγγίζει τα ρεπορτάζ της Κοστιουσένκο. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι κάνουν ρεπορτάζ από την πρωτεύουσα όπου έχει την έδρα της η κυβέρνηση και πάνε στην επαρχία σπανιότατα και για λίγο, μόνο εάν πρέπει να καλύψουν ένα συγκεκριμένο γεγονός. Πολλοί, επίσης, κάνουν πολιτικές αναλύσεις από το γραφείο τους, μιλώντας με κάνα δυο ειδικούς, οι οποίοι κάθονται επίσης στα γραφεία τους.
Η Ρωσία, όμως, είναι μια χώρα αχανής και κυρίως άγνωστη. Εάν πρέπει να συγκρίνω το βιβλίο της Κοστιουσένκο με κάτι, αυτό θα ήταν μόνο οι ταινίες του συμπατριώτη της Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Η ίδια ατμόσφαιρα ζόφου διαπερνάει τα ρεπορτάζ της, από τους ξεχωριστούς μικροκόσμους στους οποίους η 36χρονη δημοσιογράφος εισχώρησε ως ένας παρατηρητής σπάνιας ευφυίας και διεισδυτικότητας. Θα έλεγα, επίσης, τεράστιας γενναιότητας – ειδικά οι περιγραφές της ζωής μέσα σε ιδρύματα για ανθρώπους με ψυχικές και νευρολογικές διαταραχές είναι από τα πιο σοκαριστικά ρεπορτάζ που έχω διαβάσει στη ζωή μου.
Πριν ολοκληρώσω την ανάγνωση του βιβλίου, είχα αποφασίσει ότι ήθελα να της κάνουμε συνέντευξη – ξέρω ότι ελάχιστοι θα διαβάσουν το βιβλίο, ότι μπορεί και να μην μεταφραστεί ποτέ στα ελληνικά (αν και μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι δεν έχει πάρει κανείς τα δικαιώματα για ένα βιβλίο που προκάλεσε μεγάλο θόρυβο), οπότε μια συνέντευξη δίνει τη δυνατότητα μιας –έστω σύντομης– περιήγησης στη σημερινή Ρωσία, σε τοπία που θα ‘λεγες πως μοιάζουν σαν τον κόσμο μετά την Αποκάλυψη.
Η Κοστιουσένκο είναι φυγάς από την πατρίδα της. Της μίλησα τελικά ενώ βρισκόταν στο Βερολίνο, από όπου θα έφευγε την άλλη μέρα για μυστικό προορισμό. Μου είπε ότι έγραψε αυτό το βιβλίο γιατί ήθελε να δείξει στους αναγνώστες της «ότι ο φασισμός στην πατρίδα μου –αυτός ο φασισμός που οδήγησε στον πόλεμο στην Ουκρανία– αναπτυσσόταν σιγά σιγά. Η απόφαση του Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία δεν ήρθε από τη μια στιγμή στην άλλη».
Γιάννης Παλαιολόγος – Η επιστροφή του μεταναστευτικού και η απειλή για την Ελλάδα
Στα χρόνια μου ως ανταποκριτής στις Βρυξέλλες στις αρχές αυτής της δεκαετίας, δεν άργησα να συνειδητοποιήσω ότι το πιο διχαστικό ζήτημα στις τάξεις της ΕΕ ήταν το Μεταναστευτικό. Η Κομισιόν της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που ανέλαβε το Δεκέμβριο του 2019, επιχειρώντας να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ χωρών πρώτης υποδοχής και των βορειότερων κρατών-μελών, που ήταν ο προτιμητέος προορισμός των περισσότερων αιτούντων άσυλο, έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στη φύλαξη των συνόρων και στην αποτροπή της παράνομης μετανάστευσης σε σύγκριση με την προηγούμενη Επιτροπή. (Ορόσημο ήταν η αναφορά της προέδρου της Κομισιόν στην Ελλάδα ως «ασπίδα της Ευρώπης» τον Μάρτιο του 2020, κατά την κρίση στον Έβρο.)
Με τη λαϊκιστική και την άκρα δεξιά να κερδίζουν έδαφος, και τις σφοδρές διαφωνίες για τον επιμερισμό των βαρών εντός ΕΕ να μην αμβλύνονται, η συζήτηση στράφηκε ολοένα και περισσότερο στη λογική του περιορισμού των ροών και της αύξησης των επιστροφών. Ήταν οι μόνες πολιτικές που συγκέντρωναν ευρεία συναίνεση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Στον απόηχο των ευρω-εκλογών του περασμένου Ιουνίου, που σηματοδότησαν την ενίσχυση της δεξιάς στροφής στην ΕΕ, και καθώς πλησίαζε η νέα ευρωπαϊκή σεζόν και η μετάβαση στη νέα ηγεσία των ευρωπαϊκών θεσμών, έλαβε χώρα η τρομοκρατική επίθεση στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας (23 Αυγούστου). Ο δράστης της επίθεσης, με τρεις νεκρούς, ήταν Σύρος αιτών άσυλο, που είχε εισέλθει στην ΕΕ από τη Βουλγαρία. Λίγες μέρες αργότερα, το ακροδεξιό, ξενοφοβικό AfD έδειξε τη διογκούμενη δύναμή του στις εκλογές σε δύο ανατολικογερμανικά κρατίδια.
Παρακολουθώντας την άμεση σκλήρυνση της μεταναστευτικής της κυβέρνησης Σολτς, από τις πιο προοδευτικές ως τότε πανευρωπαϊκά στη μεταναστευτική πολιτική, διερωτήθηκα τι θα σήμαινε αυτό σε επίπεδο ΕΕ – και τι θα σήμαινε για την Ελλάδα. Το ζήτημα των «δευτερογενών ροών» (των αιτούντων άσυλο που φτάνουν στην Ελλάδα και από εκεί ταξιδεύουν στη Γερμανία) είχε υπάρξει μόνιμο αγκάθι στις σχέσεις Βερολίνου-Αθήνας.
Στο ρεπορτάζ αποκαλύψαμε τον πολύ μεγάλο αριθμό αιτούντων άσυλο που έχουν φτάσει μέσω Ελλάδας σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, με τον αρμόδιο υπουργό να παραδέχεται ότι αναμένεται οι πιέσεις από το Βερολίνο για το θέμα «να ενταθούν». Αναδείξαμε επίσης τους λόγους για τους οποίους τα δικαστήρια στις χώρες αυτές μπλοκάρουν τις επιστροφές στην Ελλάδα.
Το ξεχωρίζω γιατί θεωρώ ότι δείξαμε γρήγορα αντανακλαστικά, παρουσιάζοντας διεξοδικά ένα ζωτικό θέμα που έφτασε μέχρι το κυβερνητικό briefing, και καταγράφοντας την αρχή ενός νέου γύρου σκλήρυνσης της ευρωπαϊκής πολιτικής για το Μεταναστευτικό.
Ειρήνη Σωτηροπούλου – Όταν το κράτος θυσιάζει τα βουνά που λέει ότι προστατεύει
Η χωροθέτηση των ανεμογεννητριών είναι ένα ζήτημα για το οποίο δύσκολα μπορεί να συζητήσει κανείς νηφάλια στην Ελλάδα του σήμερα. Από κανένα «στρατόπεδο» απόψεων δεν λείπουν οι προκαταλήψεις, η υπερβολή, η απολυτότητα, η υστερία, η έλλειψη τεκμηρίωσης και η νοοτροπία «not in my back yard». Είναι λοιπόν αδιαμφισβήτητα ένα θέμα τεχνικά και κοινωνικά σύνθετο – μια πρόκληση για τη δημοσιογραφική έρευνα.
Γι’ αυτό εξεπλάγην όταν βρέθηκα μπροστά σε μια περίπτωση που έμοιαζε πεντακάθαρη: αυτή της τοποθέτησης ανεμογεννητριών στην κορυφή τους όρους Βούρινο στη Δυτική Μακεδονία. Έμαθα για το ζήτημα από γνωστούς μου στην περιοχή, η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό μου στην ορεινή Ημαθία, πάνω από το οποίο δεσπόζουν ανεμογεννήτριες για τις οποίες ποτέ δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να εκφέρω άποψη.
Όμως στην περίπτωση του Βούρινου δεν ήταν η άποψη κάποιου ιδιώτη που καθιστούσε ξεκάθαρο πως δεν έπρεπε να τοποθετηθούν ανεμογεννήτριες στην κορυφογραμμή ενός βουνού με ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική βιοποικιλότητα, μέρος του δικτύου Natura και του Γεωπάρκου UNESCO Γρεβενών-Κοζάνης, που φιλοξενεί σπάνια και προστατευόμενα είδη. Ήταν οι απόψεις των ειδικών που στελεχώνουν τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, που γνωμοδότησαν αρνητικά για το συγκεκριμένο έργο.
Κομβική σημασία για την έρευνά μου είχε η τοποθέτηση ενός από τους επιστήμονες που εκπόνησαν για το υπουργείο Περιβάλλοντος την Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη για τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία μέχρι τη δημοσίευση του ρεπορτάζ δεν είχε βγει σε δημόσια διαβούλευση. Χωρίς τη συμβολή του, θα είχα διστάσει ίσως να δημοσιεύσω την εν λόγω έρευνα.
Τάσος Τέλλογλου – Η κόπρος του ΟΠΕΚΕΠΕ
Οκτώβριος 2024, Κακουργιοδικείο Αθηνών. Περιμένω να μπω στο ακροατήριο, σε μία δίκη που αφορά την καταβολή παράνομων επιδοτήσεων για βοσκοτόπια που οι κατηγορούμενοι δήλωναν μεν, αλλά δεν εκμεταλλεύονταν ούτε φρόντιζαν. Την ενοχή τους τη συνομολόγησαν επιστρέφοντας ένα μέρος των κοινοτικών ενισχύσεων, πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Ο συμφοιτητής μου και συνήγορος υπεράσπισής τους υποστηρίζει –και μάλλον σωστά– ότι αφού επέστρεψαν χρήματα, με βάση τα δικονομικά ισχύοντα θα πρέπει να απαλλαγούν. Παρ' όλα αυτά η δίκη δεν γίνεται με πρωτοβουλία των κατηγορουμένων, αφού στην έδρα βρίσκεται η εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής εισαγγελίας.
Έξω από την αίθουσα περιμένει να καταθέσει η Βιβή Τυχεροπούλου, υπεύθυνη ελέγχων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Τυχεροπούλου έχει καταθέσει και σε άλλες υποθέσεις και σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες η ευρωπαϊκή εισαγγελία την θέλει σαν τεχνική σύμβουλο, αλλά ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κώστας Τσιάρας δεν υπογράφει τη μετακίνησή της. Λίγες μέρες αργότερα η Τυχεροπούλου μπαίνει «στο ψυγείο» από τη διοίκηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, που τη στέλνει στα δικαστήρια (ή μήπως πάει μόνη της;). Περνάνε δύο εβδομάδες και ο υπουργός, που εξακολουθεί να μην υπογράφει τη μετακίνησή της, ζητάει τις παραιτήσεις της διοίκησης του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο διαγωνισμός για νέα διοίκηση δεν γίνεται ποτέ. Το πιο τρελό για μένα προσωπικά και το inside story είναι ότι και πέρσι τέτοιον καιρό ασχολιόμουν με την προηγούμενη διοίκηση του οργανισμού – μία διοίκηση κάθε 11 μήνες.
Ελίζα Τριανταφύλλου – Super Mario: Ποιος είναι ο Μάριος Ηλιόπουλος, ο νέος ιδιοκτήτης της ΑΕΚ
Αρχικά ξεχώρισα το χθεσινό ρεπορτάζ για την Νεοχημική, γιατί α) είναι η πρώτη φορά που λαμβάνω εξώδικο και β) γιατί ως θέμα το έψαχνα με μεγάλα διαλείμματα επί σχεδόν 10 χρόνια.
Μετά σκέφτηκα να αναφερθώ στον ρεπορτάζ μας με τον Τάσο Τέλλογλου για τον κρίσιμο μάρτυρα που δεν κλήθηκε ποτέ να καταθέσει στην υπόθεση των υποκλοπών. Τελικά με τον σάλο που προκάλεσε η αποκάλυψή μας για τον κάτοχο της προπληρωμένης κάρτας με την οποία πληρώθηκαν τα μολυσμένα με Predator μηνύματα που εστάλησαν μεταξύ άλλων στους Αντώνη Σαμαρά, Νίκο Ανδρουλάκη, Άδωνι Γεωργιάδη και Γιώργο Γεραπετρίτη, κλήθηκε από τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση να καταθέσει και τώρα περιμένουμε να μάθουμε από ποιον λογαριασμό μεταφέρθηκαν στην κάρτα του τα λεφτά για την πληρωμή των SMS.
Με το ρεπορτάζ αυτό επί της ουσίας καταφέραμε να ξανανοίξει μια υπόθεση που ερευνούμε επί χρόνια και την οποίαν ο Άρειος Πάγος, παρά τα συντριπτικά στοιχεία για την εμπλοκή της κυβέρνησης και της ΕΥΠ στις παράνομες παρακολουθήσεις (κοινοί στόχοι νομότυπων και παράνομων παρακολουθήσεων, ανταλλαγές εμπιστευτικών εγγράφων μεταξύ πρωθυπουργικού γραφείου, ΕΥΠ και Intellexa και πολλά άλλα), αποφάσισε να κλείσει, βάζοντάς την στο αρχείο.
Τελικά όμως νομίζω ότι από την χρονιά που πέρασε ξεχωρίζω το ρεπορτάζ που γράψαμε με τη Δανάη Μαραγκουδάκη από το Solomon για τον εφοπλιστή Μάριο Ηλιόπουλο και νέο ιδιοκτήτη της ΑΕΚ. Τα δύο ερευνητικά μέσα παρουσίασαν την άγνωστη επιχειρηματική διαδρομή του εφοπλιστή, που περιλαμβάνει δύο ναυάγια, ένα πλοίο υπό αμερικανικές κυρώσεις και μια απόπειρα ασφαλιστικής απάτης με στόχο 77 εκατ. ευρώ.
Ο λόγος που ξεχωρίζω αυτό το κείμενο είναι:
διότι λάβαμε και οι δύο τις περισσότερες λεκτικές επιθέσεις στα social media (ανάμεσα στις χαζές απειλές για «τσιμέντωμα», ξεχωρίζω μια-δυο που με είπαν «τσατσόγρια» και άλλα παρεμφερή – δεν κρύβω ότι με σόκαραν), επειδή θίξαμε τα οπαδικά αντανακλαστικά αρκετών ποδοσφαιρόφιλων,
αλλά βασικά διότι είναι η πρώτη φορά που τα δύο ανεξάρτητα μέσα ερευνητικής δημοσιογραφίας συμπράττουν για ένα θέμα (ακολούθησε και το κοινό ρεπορτάζ μας για την ανακύκλωση συσκευών του ΥΠΕΝ), ως μια απόδειξη ότι στο μικρό μας οικοσύστημα δεν υπάρχουν ανταγωνισμοί, αλλά αμοιβαία εκτίμηση και ένωση δυνάμεων για έναν κοινό σκοπό: την ειλικρινή και ανεξάρτητη ενημέρωση για το δημόσιο συμφέρον.
Ελευθερία Τσαλίκη – Ξέρεις τι έκαναν οι Έλληνες ευρωβουλευτές την τελευταία πενταετία;
Κατερίνα Λομβαρδέα – Μια (αρχισυντακτική) αποτίμηση
Πόσα χρόνια θέλει για να στηθεί μία καλή ομάδα; Πολλά, είναι η απάντησή μου. Στα οκτώ χρόνια που υπάρχει το inside story περάσαμε από σαράντα κύματα. Ήρθαν κι έφυγαν πολλοί, σε μια διαδικασία δημιουργική αλλά και επώδυνη: οι επιλογές των κατάλληλων ανθρώπων, των θεμάτων με τη μεγαλύτερη σημασία, τα όχι που αναγκάζεσαι να πεις, το ζύγισμα για να δώσεις το πράσινο φως, η τήρηση της δεοντολογίας, η προστασία από τους κακοπροαίρετους, οι ματαιώσεις – όλα κοστίζουν.
Αυτό όμως που έχουμε στο inside story αξίζει τον κόπο. Γιατί ολόκληρη η σημερινή μας ομάδα εμπνέεται από το ίδιο ιδανικό: την προσήλωση στο δημόσιο συμφέρον – και ειδικότερα, σε αυτό των συνδρομητών μας. Εκείνων που μας στηρίζουν έμπρακτα και είναι πάντα στο μυαλό μας: Τι τους καίει; Τι έχει σημασία για τη ζωή τους; Τι θέλουν να μάθουν για τη γειτονιά τους, για την Ελλάδα, για όλον τον κόσμο; Αυτές είναι οι ερωτήσεις που κάνουμε καθημερινά στον εαυτό μας, και ελπίζουμε πραγματικά να τις απαντάμε πετυχημένα (αν όχι, εδώ είμαστε να μας το πείτε).
Οκτώ χρόνια μετά, είμαι περήφανη για όσα καταφέρνουμε μαζί: για τις στιγμές που συμφωνούμε και περισσότερο γι' αυτές που διαφωνούμε, που αντί να μας διαλύουν μας κάνουν δυνατότερους. Τώρα που το σκέφτομαι, είμαστε μια οικογένεια. Μια ελληνική οικογένεια· όχι όμως αυτή που έχουμε μάθει να κακολογούμε – η άλλη, η καλή. Αυτή που μέσα σε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες τα βγάζει πέρα και πάει μπροστά, προκόβει. Από την οικογένεια του inside story, λοιπόν, σας ευχόμαστε καλές γιορτές, με υγεία, προκοπή και καλή τύχη.
