Οι σκελετοί στην ντουλάπα του ΑΠΘ

Ήταν ένα σαββατόβραδο του 2004, μόλις είχαμε επιστρέψει από ένα βράδυ διασκέδασης με έναν φίλο, ο οποίος θα με φιλοξενούσε στο πατρικό του σπίτι, στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Δυσκολευόμουν να κοιμηθώ και γι' αυτό τράβηξα ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη της οικογένειας. Όπως το ξεφύλλιζα βαριεστημένος, το μάτι μου έπεσε σε ένα απόσπασμα, που μιλούσε απροκάλυπτα για κάτι μακάβριο:

«Οι σαράντα ανατομικές τράπεζες του μακρόστενου κτίσματος της οδού Κατσιμίδου κατασκευάστηκαν από πλάκες του Εβραϊκού Νεκροταφείου, που μεταποιήθηκαν κατάλληλα με μια τρύπα η καθεμιά στο κατωφερέστερο σημείο, να τρέχουν τα υγρά».

Το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Κωσταντίνου Χριστόφορου Ροδοκανάκη, ενός από τους γνωστότερους γιατρούς της Θεσσαλονίκης, ήταν μια αποκάλυψη για εμένα. Γεννημένος το 1924, ο Ροδοκανάκης ήταν από τους πρώτους φοιτητές της νεοσυσταθείσας Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, επομένως όσα έγραφε για το παλιό εβραϊκό νεκροταφείο τα έχει ζήσει από πρώτο χέρι.

Τα επόμενα χρόνια θα ανακάλυπτα ότι το εβραϊκό νεκροταφείο είχε λεηλατηθεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής από Έλληνες Χριστιανούς συνεργάτες των Γερμανών, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν από τους γνωστούς δωσίλογους μέχρι την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Οι