Αγροτική Τράπεζα μέρος Β’: Αμετανόητη
Η “κακή” ΑΤΕ συνεχίζει να αιμορραγεί. Είτε από τις θυγατρικές της, όπως είναι η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, είτε από επιχειρήσεις στις οποίες έγινε μέτοχος όπως η Alfa Alfa Energy (πρώην εταιρεία του ομίλου Alfa Alfa Holdings του επιχειρηματία Απόστολου Αλλαμανή). Το inside story παρουσιάζει σήμερα αναλυτικά δύο από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις «κόκκινων δανείων» της ΑΤΕ.
Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης
Η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης αποτελεί θυγατρική της ΑΤΕ εδώ και πολλά χρόνια και, όπως ακριβώς η μητρική της, έχει αποδειχθεί βαρέλι χωρίς πάτο. Οι κατά καιρούς υπεύθυνοι, αντί να ασχοληθούν με τις αιτίες που γεννούσαν τις ζημιές και την χαμένη ανταγωνιστικότητά της, προχωρούσαν είτε σε άκαρπους διαγωνισμούς πώλησης της εταιρείας είτε σε ενέσεις ρευστότητας. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο: Ζημιές. Κι όμως, κάποιοι κέρδιζαν.
Αρκετούς μήνες προτού τεθεί υπό εκκαθάριση η Αγροτική Τράπεζα, η διοίκησή είχε αναλάβει τη δέσμευση να πουλήσει τις συμμετοχές της σε εταιρείες εκτός του χρηματοοικονομικού κλάδου. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η ΕΒΖ. Ο διαγωνισμός για την πώληση του 82,33% των μετοχών της, το οποίο και ανήκε στην ΑΤΕ, ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2011 με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της τράπεζας.
Μετά από 17 μήνες, τον Σεπτέμβριο του 2012, ο εκκαθαριστής της ΑΤΕ ανακοίνωσε ότι ο διαγωνισμός κηρύχθηκε άγονος. Αμέσως ξεκίνησε δεύτερη διαγωνιστική διαδικασία πώλησης της ΕΒΖ. Ούτε αυτός ο διαγωνισμός ολοκληρώθηκε, παρότι υπήρχαν αρκετοί υποψήφιοι επενδυτές που έφτασαν στην τελική διαδικασία υποβολής προσφορών. Μάλιστα, ο ειδικός εκκαθαριστής ανακήρυξε και "προτιμητέο επενδυτή", τη γαλλική Cristal Financiere, θυγατρική της Cristal Union Societe Cooperative Agricole.
Η πώληση, όμως, δεν προχώρησε διότι άλλος ήταν ο ιδιοκτήτης που έκανε το διαγωνισμό (η υπό εκκαθάριση ΑΤΕ) και άλλος ο βασικός πιστωτής (η Τράπεζα Πειραιώς, στην οποίαν είχε περάσει το δάνειο της ΕΒΖ όταν η ΑΤΕ χωρίστηκε σε "καλή" και "κακή"). Αντί, δηλαδή, το πρόβλημα να λυθεί πριν τον διαγωνισμό, παρέμεινε μέχρι τέλος οδηγώντας την πώληση σε αποτυχία και φορτώνοντας επιπλέον την εκκαθάριση με τα έξοδα του διαγωνισμού.
Στη συνέχεια, η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποφάσισε το Μάιο του 2015 να διασώσει την ΕΒΖ. Με πράξη νομοθετικού περιεχομένου αποφάσισε την χρηματοδότησή της με 30 εκατομμύρια ευρώ από κεφάλαια της υπό εκκαθάριση ΑΤΕ. Την πρωτοβουλία πήραν οι υπουργοί Παναγιώτης Λαφαζάνης και Βαγγέλης Αποστόλου, οι οποίοι χαρακτήρισαν τις διαφωνίες της αντιπολίτευσης ως «ανθελληνική και αντιαναπτυξιακή στάση».
Κι όμως, όταν ήρθε το αίτημα της κυβέρνησης για τα 30 εκατ. ευρώ, κάποιοι στην υπό εκκαθάριση ΑΤΕ αισθάνθηκαν να τους λούζει κρύος ιδρώτας. Τελικώς, το πρόβλημα ξεπεράστηκε με ειδικό νόμο, όπως άλλωστε συνηθίζεται στη χώρα!
Σήμερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ζητήσει εξηγήσεις γι αυτή τη χρηματοδότηση από την κυβέρνηση. Αν οι εξηγήσεις, οι οποίες δεν έχουν ακόμα δοθεί, δεν κριθούν επαρκείς, η χώρα κινδυνεύει με πρόστιμο.
Επί της ουσίας, τα 30 εκατομμύρια, αποδείχθηκαν ψίχουλα. Η ΕΒΖ, οι προμηθευτές και οι τράπεζες τα "κατάπιαν" αμέσως. Στον τελευταίο δημοσιευμένο ισολογισμό της ΕΒΖ (1/7/2014-30/6/2015) οι ζημιές έφτασαν τα 72 εκατομμύρια, ενώ στο πρώτο εξάμηνο της τρέχουσας οικονομικής χρήσης (1/7/2015-30/6/2016) οι ζημιές είναι 14,9 εκατ. ευρώ. Αυτές ακριβώς οι ζημιές οδήγησαν την εταιρεία σε αρνητικά ίδια κεφάλαια 52 εκατομμύρια και στην ανάγκη νέας αύξησης κεφαλαίου. Αδιέξοδο και πάλι.
Ξαφνικά, το 2016, έγινε κάτι που μάλλον έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια, δηλαδή προτού η εταιρεία καταστεί προβληματική. Η διοίκηση της ΕΒΖ έδωσε εντολή διαχειριστικού ελέγχου στην εταιρεία ορκωτών ελεγκτών Mazars. Η Mazars συνέταξε πόρισμα το οποίο παραδόθηκε στη διοίκηση της ΕΒΖ, η οποία με τη σειρά της υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά αναζητώντας ευθύνες.
Η αναφορά είναι ιδιαίτερα επιβαρυντική. Κατονομάζονται έξι ανώτατα διοικητικά στελέχη της ΕΒΖ (πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι και διευθυντές εμπορικών υπηρεσιών) και εκπρόσωποι μεγάλων πελατών. Σε αμφότερους αποδίδονται ευθύνες για ζημίες 50 εκατ. ευρώ την περίοδο 2008 ως τις αρχές του 2015. Η υπόθεση αφορά σε πωλήσεις που έκανε η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης σε μεγάλους πελάτες δίχως να εισπράττει και, πιο σημαντικά, χωρίς να τηρούνται οι όροι των συμβάσεων ως προς την εξασφάλιση των πωλήσεων.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 2008, η ΕΒΖ είχε υπογράψει με την εταιρεία ΓΑΙΑ της οικογένειας Στεφανίδου σύμβαση πωλήσεων με πίστωση 2,5 εκατ. ευρώ. Για τη διασφάλιση του ποσού των 2,5 εκατ. ευρώ είχε συμφωνηθεί η ΓΑΙΑ να καταθέτει ως εγγύηση:
α) εγγυητικές επιστολές αξίας 800.000 ευρώ (οι εγγυητικές επιστολές είναι έγγραφα που οι τράπεζες δίνουν στους πελάτες τους με αμοιβή –μετά από αίτηση των πελατών –για να εγγυηθούν την οικονομική δυνατότητα του πελάτη να πληρώσει το ποσό της εγγυητικής επιστολής, ενώ δίνονται και ποιοτικές εγγυητικές επιστολές, που πιστοποιούν την ικανότητα του πελάτη να εκτελέσει π.χ. ένα δημόσιο έργο)
β) επιταγές της εταιρείας ΓΑΙΑ έως 1,2 εκατ. ευρώ
γ) επιταγές τρίτων έως 500.000 ευρώ.
Η πίστωση των 2,5 εκατ. ευρώ μεταφραζόταν σε ποσότητα 20.000 τόνων ζάχαρης, ενώ προβλεπόταν αύξηση της πίστωσης σε όγκο 30.000 τόνων και σε αξία μέχρι 3,75 εκατ. ευρώ και περαιτέρω αύξηση στους 40.000 τόνους και 5 εκατ. ευρώ.
Όμως, σύμφωνα με το πόρισμα, «κατά παράβαση της σύμβασης, σε διάφορες χρονικές περιόδους τα υπόλοιπα πωλήσεων αυξάνονταν δίχως τις προβλεπόμενες καλύψεις», καθώς αυτές περιορίστηκαν μόνο σε επιταγές της ίδιας της ΓΑΙΑ. Δηλαδή η εταιρεία ΓΑΙΑ αγόραζε ζάχαρη χωρίς να πληρώνει μετρητά και χωρίς το εμπόρευμα να καλύπτεται από τραπεζικές εγγυήσεις και επιταγές τρίτων, που αποτελούν μεγαλύτερη εξασφάλιση.
Το Μάρτιο του 2013 το ποσό που χρωστούσε η ΓΑΙΑ στην ΕΒΖ είχε φτάσει τα 39 εκατ. ευρώ με εγγύηση επιταγές της ίδια της ΓΑΙΑ 37,2 εκατ. ευρώ και τρίτων μόνο 1,8 εκατ. ευρώ. Το Νοέμβριο του 2015, όταν έγινε η έρευνα της Mazars, οι ανείσπρακτες απαιτήσεις προς τη ΓΑΙΑ παρέμεναν περίπου στα 34 εκατ. ευρώ.
Το ίδιο συνέβη και με άλλον πελάτη, τη ΒΕΛΠΑΖ, της οποίας το χρέος προς την ΕΒΖ είχε φτάσει τον Μάρτιο του 2013 τα 13,5 εκατ. ευρώ, με εγγύηση επιταγές ΒΕΛΠΑΖ 10,8 εκατ. ευρώ και επιταγές τρίτων μόλις 223.000 ευρώ. Το Νοέμβριο του 2015 οι απαιτήσεις προς την ΒΕΛΠΑΖ ήταν 12,8 εκατ. ευρώ.
Στις 17 Μαρτίου 2016, ο αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης Δημήτρης Γιαννακίδης παραιτήθηκε. Είχε μείνει στο πόστο αυτό μόλις ένα χρόνο, καθώς τοποθετήθηκε διευθύνων σύμβουλος από τον τότε υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Π. Λαφαζάνη (αντικαθιστώντας τον Λάμπρο Χαραλάμπους) στις 16 Μαρτίου 2015. Ο Γιαννακίδης φέρεται να διαφώνησε με το νέο σχέδιο εξυγίανσης που εκπονήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς (πιστωτή της ΕΒΖ) σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομίας και προέβλεπε κούρεμα των δανείων και πώληση των θυγατρικών στη Σερβία. Η διοίκηση υπό τον Γιαννακίδη ήταν που υπέβαλε τη μηνυτήρια αναφορά. Ίσως, λέμε ίσως, η υπόθεση ξεμείνει από μάρτυρες.
Στις 4 Απριλίου 2016 παραιτήθηκε και ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου Γεώργιος Λάντζας, διαμαρτυρόμενος και αυτός για το σχέδιο εξυγίανσης. Είναι ο πρόεδρος με την πιο σύντομη θητεία, αφού είχε διοριστεί μόλις στα μέσα Ιανουαρίου του 2016.
Alfa Alfa Energy
H Alfa Alfa Energy είναι μια άλλη περίπτωση εταιρείας που πέρασε στην ιδιοκτησία της υπό εκκαθάριση ΑΤΕ και παραμένει προβληματικό περιουσιακό της στοιχείο. Η εταιρεία ανήκε στον επιχειρηματία Απόστολο Αλλαμανή και χρηματοδοτήθηκε αθρόα από την Αγροτική, η οποία δεν χρηματοδότησε μόνο τη συγκεκριμένη αλλά και άλλες επιχειρήσεις του Απόστολου Αλλαμανή, που ήταν ένας από τους πιο γνωστούς τότε επιχειρηματίες με θεματικά πάρκα στις ΗΠΑ και πολυσχιδείς δραστηριότητες στην Ελλάδα. Το μόνο που έμεινε από αυτές τις χρηματοδοτήσεις είναι ανεξόφλητες οφειλές εκατοντάδων εκατομμυρίων.
Στο τέλος του 2007 ο όμιλος Alfa ALfa Energy είχε ληξιπρόθεσμες οφειλές 143 εκατομμυρίων και τζίρο 12,3 εκατομμυρίων. Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ήταν ακόμη ο Απόστολος Αλλαμανής.
Σύμφωνα με τη σημείωση των ορκωτών ελεγκτών, στις οικονομικές καταστάσεις της Alfa Alfa Energy υπήρχε σε εκκρεμότητα ζημιά 75 εκατ. ευρώ από επιχείρηση του εξωτερικού και τόκοι δανείων 46,9 εκατ. ευρώ προηγουμένων χρήσεων. Δηλαδή υπήρχε μία θυγατρική στο εξωτερικό, η ΕΣΧΑ Ολλανδίας, η αξία της οποίας υποτιμήθηκε κατά 75 εκατ. ευρώ και είχε επίσης οφειλές 46,9 εκατ. ευρώ από τόκους δανείων. Η εταιρεία του εξωτερικού είχε εξαγοραστεί με δανεισμό.
Η Alfa Alfa Energy δεν είχε αφαιρέσει από τα ίδιά της κεφάλαια τα δύο αυτά μεγάλα ποσά, ούτε είχε υπολογίσει τους τόκους του 2007. Γιατί; Διότι η Αγροτική Τράπεζα δεν είχε επιβεβαιώσει με επιστολή της το ποσό των τόκων μέχρι την ημερομηνία έκδοσης του πιστοποιητικού ελέγχου του ορκωτού ελεγκτή, όπως σημειώνει ο ίδιος ο ορκωτός ελεγκτής.
Το 2008 πράγματι συνυπολογίστηκαν οι μεγάλες αυτές εκκρεμότητες και οι τόκοι του 2008, με αποτέλεσμα τα ίδια κεφάλαια της εταιρείας να γίνουν αρνητικά κατά 160 εκατ. ευρώ. Την περίοδο εκείνη γίνεται και η αναδιάρθρωση των χρεών της Alfa Alfa Energy με α) κούρεμα δανείων και β) κεφαλαιοποίηση χρεών προς την ΑΤΕ. Ετσι, μειώνεται το χρέος της Alfa Alfa Εnergy προς την ΑΤΕ και η ΑΤΕ αποκτά μετοχές στο μετοχικό κεφάλαιο της Alfa Alfa Energy.
Με την αναδιάρθρωση του χρέους η Alfa Alfa Energy έχει στο τέλος του 2009 δάνεια μόλις 8-9 εκατ. ευρώ, καθώς διαγράφηκαν υποχρεώσεις 153 εκατ. ευρώ. Παράλληλα, αποφασίστηκε αύξηση κεφαλαίου υπέρ στρατηγικού επενδυτή -υπέρ τρίτου δηλαδή και όχι υπέρ ΑΤΕ- κατά 2 εκατομμύρια ευρώ, η οποία όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Επικεφαλής της διοίκησης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος αναλαμβάνει τότε ο Σπύρος Κολιάτσας, υπάλληλος της Αγροτικής Τράπεζας. Ο Κολιάτσας είναι παράλληλα μέλος σε άλλα διοικητικά συμβούλια της ΑΤΕ, όπως της ΑΤΕ ΑΕΔΑΚ και της Αγροτικής Ασφαλιστικής (και οι δύο έχουν πια περάσει στην Τράπεζα Πειραιώς).
Το 2010 η πορεία της Alfa Alfa Energy είναι σταθερή ως προς τον τζίρο (12,5 εκατ. ευρώ από 12,6 εκατ. ευρώ το 2009), αλλά φθίνουσα ως προς τα κέρδη, τα οποία υποχωρούν σε 439.000 ευρώ (από 1.000.000 ευρώ το 2009). Στη συνέχεια φθίνουν σημαντικά και τα έσοδα της εταιρείας, ενώ παρουσιάζει σειρά ζημιών καθώς τα δάνειά της γίνονται πάλι ληξιπρόθεσμα, οι τόκοι τρέχουν και δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί η αύξηση κεφαλαίου.
Τα έσοδά της μειώνονται σε 8,7 εκατ. το 2011, σε 7,6 εκατ. το 2012, σε 5,6 εκατ. το 2013 (τα οικονομικά αποτελέσματα του 2013 είναι και τα τελευταία δημοσιευμένα αποτελέσματα). Αντίστοιχα, οι ζημιές διαμορφώνονται σε -1,1 εκατ. το 2011, -1,64 εκατ. το 2012, -0,6 εκατ. το 2013.
Λεπτομέρεια με σημασία: Στα μέσα του 2014 οι δανειακές υποχρεώσεις 9,2 εκατ. ευρώ της Alfa Alfa Energy προς την υπό εκκαθάριση ΑΤΕ και οι τόκοι 900.000 ευρώ δεν έχουν επαληθευτεί από την υπό εκκαθάριση ΑΤΕ και την υπό εκκαθάριση ΑΤΕ Leasing. Ούτε καν έχει πραγματοποιηθεί εκείνη η αύξηση κεφαλαίου των 2 εκατ. ευρώ που είχε αποφασιστεί το 2009!
Στα μέσα του 2013, ο Κολιάτσας παραιτείται. Στη θέση του διορίζεται ο Δημήτριος Δημητρίου, επίσης υπάλληλος της Αγροτικής, ο οποίος είναι στο ΔΣ της Alfa Alfa Energy από το 2010, αλλά χωρίς εκτελεστικά καθήκοντα.
Ο Δημητρίου ήταν μέλος στο διοικητικό συμβούλιο και της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, την εποχή που επικεφαλής της διοίκησης ήταν ο Λ.Χ., το όνομα του οποίου περιλαμβάνεται στη μηνυτήρια αναφορά που υπέβαλε η διοίκηση της ΕΒΖ επί Γιαννακίδη. Με άλλα λόγια, πρώην τραπεζικοί υπάλληλοι εναλλάσσονται σε ΔΣ εταιρειών της πρώην ΑΤΕ και της υπό εκκαθάριση ΑΤΕ, δίχως αυτές να παρουσιάζουν βελτίωση των οικονομικών τους επιδόσεων.
Αναζητήσαμε τον Δημήτρη Δημητρίου στο εργοστάσιο της Alfa Alfa Energy στον Ασπρόπυργο. Ένας εργαζόμενος μας είπε ότι ασκεί διοίκηση από τα γραφεία της υπό εκκαθάριση ΑΤΕ και σπάνια επισκέπτεται το εργοστάσιο.
Mία προφητική δίκη
Το καλοκαίρι του 2008 το εφετείο της Αθήνας καταδίκασε σε δεύτερο βαθμό δέκα στελέχη της πρώην ΑΤΕ για μια σειρά δανειακών ρυθμίσεων προς τον όμιλο Αλλαμανή. Μεταξύ των κατηγορουμένων: ο πρώην διοικητής της Αγροτικής, Πέτρος Λάμπρου, και τα μέλη του συμβουλίου χορηγήσεων της Αγροτικής την εποχή που χορηγήθηκε το δάνειο. Μεταξύ των μαρτύρων κατηγορίας: στελέχη του ελεγκτικού μηχανισμού της ΑΤΕ. Μεταξύ των μαρτύρων υπεράσπισης: ο σημερινός διοικητής της ΤτΕ, Γιάννης Στουρνάρας, ο πρόεδρος των εργαζομένων της ΑΤΕ, Κωνσταντίνος Αμούντζιας, ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, Τζαννέτος Καραμίχας, ο τέως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, Παναγιώτης Γεννηματάς, ο διάδοχος του Λάμπρου και τότε αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Θεόδωρος Πανταλάκης, οι καθηγητές Μανώλης Ξανθάκης (πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών και μετέπειτα στέλεχος της MIG, μαζί με Βγενόπουλο, Μπουλούτα) και Μιχάλης Γκλεζάκος (πρώην πρόεδρος της Metrolife Χρηματιστηριακής) καθώς και ο Βύρων Μπαλλής, τότε νούμερο τρία της Eurobank. Εισαγγελέας έδρας ήταν ο Ισίδωρος Ντογιάκος.
Το κατηγορητήριο αφορούσε μεταξύ των άλλων ένα δάνειο ύψους 9 δισ. δραχμών που είχε ζητήσει ο Αλλαμανής για την χρηματοδότηση της βασικής κατασκευαστικής του εταιρείας ΑΛΤΕ, προκειμένου να εξαγοράσει μια άλλη τεχνική εταιρεία αποκτώντας πτυχίο μεγαλύτερης τάξης. Το αίτημα συζητήθηκε για πρώτη φορά στις 22 Νοεμβρίου του 2000. Η εισήγηση των υπηρεσιακών παραγόντων ήταν αρνητική διότι, όπως κατέθεσε ο μάρτυρας Κωνσταντίνος Δ., «οι εγγυήσεις δεν ήταν επαρκής διασφάλιση». Τρεις μέρες αργότερα, το Γενικό Συμβούλιο Χορηγήσεων της Τράπεζας αποφάσισε να εγκρίνει, πέραν της προσωπικής εγγύησης του Αλλαμανή (1% σε μια κατοικία στην Εκάλη που κατά τα άλλα ανήκε σε υπεράκτια εταιρεία), να δοθούν ενέχυρα μετοχών και άλλων εταιρειών του επιχειρηματία, έτσι ώστε να κατοχυρώνεται η αριθμητική σχέση 2 προς 1 (δηλαδή διπλάσια αξία εγγυήσεων προς το ποσό του δανείου) που ήταν απαραίτητη για να γίνει δυνατό, να εγκριθεί και να εκταμιευθεί το ποσό του δανείου. Η ίδια απόφαση προέβλεπε να δοθούν μετοχές μη εισηγμένων εταιρειών. Ο μάρτυρας Κωνσταντίνος Δ. καταθέτει ότι «την σχέση 2 προς 1 την είχε καθορίσει το ίδιο το Γενικό Συμβούλιο Χορηγήσεων, όμως τον Φεβρουάριο του 2001 το ίδιο συμβούλιο ενέκρινε απόφαση χορήγησης δανείου με αναλογία εγγυήσεων-δανείου 1,5 -1,3 προς 1» .
Οι πρόσθετες εγγυήσεις ήταν οι μετοχές της τεχνικής εταιρείας Κοροντζής, της οποίας το 30% ανήκε στον Αλλαμανή και το 70% στον επιχειρηματία Παναγιώτη Πανούση, ιδιοκτήτη του χρεοκοπημένου πια ομίλου ΑΤΤΙ-ΚΑΤ, ο οποίος είχε κρατηθεί προσωρινά για χειραγώγηση μετοχών. Σύμφωνα με τις καταθέσεις των ελεγκτών, ο Πανούσης μεταβίβασε τις μετοχές του στον Αλλαμανή, όμως όταν το 2004 η Τράπεζα τις αναζήτησε ...δεν τις βρήκε.
Τη στιγμή του δανείου ο Αλλαμανής είχε δανεισμό 51 δισ. δραχμές. Με βάση τους κανόνες της Αγροτικής, το όριο της χρηματοδότησης ήταν 50 δισ., όμως «αργότερα αυξήθηκε στα 55 και μετά στα 58 δισ. δραχμές», όπως κατέθεσε ο Κωνσταντίνος Δ.
Ειδικά στην ΑΛΤΕ, ο δανεισμός των 10,2 δισεκατομμυρίων δραχμών ήταν μεγαλύτερος από τον κύκλο εργασιών της εταιρείας.
Στις 26 Ιουλίου 2001, με απόφαση του Γενικού Συμβουλίου Χορηγήσεων της Αγροτικής, δόθηκε δάνειο 500 εκατομμυρίων δραχμών για να αγορασθούν οικόπεδα στη Βοιωτία για τις ανάγκες παραγωγής ενέργειας. Ασφάλεια ήταν τα ακίνητα τα οποία πωλήθηκαν «χωρίς να έχει εγγραφεί η υποθήκη», όπως αναφέρει το κατηγορητήριο.
Τον Φεβρουάριο του 2002 ο Αλλαμανής υπέβαλε αίτημα για χρηματοδότηση της ΕΣΧΑ Ελλάδας (σημερινή Alfa Alfa Energy) με 10 δισεκατομμύρια δραχμές για την εξαγορά του 50% των μετοχών της εταιρείας ενέργειας ΕΣΧΑ Ολλανδίας. Τον Αύγουστο του 2000 είχε εγκριθεί δάνειο ποσού 28,5 δισεκατομμυρίων δραχμών για την εξαγορά του πρώτου 50% των μετοχών της. Στο αίτημα αυτό η διεύθυνση μεγάλων πελατών ήταν αρνητική καθώς:
- Δεν υπήρχε οικονομοτεχνική μελέτη
- Η εταιρεία είχε μεγάλο δανεισμό
- Ενώ ήδη υπήρχε μια ρύθμιση, ζητούνταν μια δεύτερη.
Ο ελεγκτής Κωνσταντίνος Δ. λέει στην κατάθεσή του ότι «ο κύριος Αλλαμανής δεν έφερε ποτέ τις μετοχές. Πήρε τα λεφτά. Ποιος ο λόγος να φέρει τις μετοχές; Το ενέχυρο έπρεπε να γίνει αμέσως μετά την έγκριση του δανείου. Εγώ δεν θα έδινα ποτέ το δάνειο. Η ΕΣΧΑ ήταν υπερχρεωμένη. Ο ισολογισμός της ήταν μείον. Το ανέφερα στην εισήγηση…»
Αλλά και με την «Κοροντζής», την εταιρεία της οποίας οι μετοχές δόθηκαν ως ενέχυρο για το δάνειο, υπήρχαν προβλήματα. Για την «Κοροντζής» υπήρχαν δύο αξιολογήσεις: μία της ΑΛΤΕ, η οποία είχε συμφέρον να αξιολογήσει την «Κοροντζής» με αξία υψηλότερη της πραγματικής της και μία της ανεξάρτητης εταιρείας BKR. H ΑΛΤΕ αξιολογούσε την «Κοροντζής» στα 9 δισεκατομμύρια δραχμές, η BKR στα 5,1 δισεκατομμύρια. Η αξιολόγηση της BKR δεν ελήφθη υπόψιν.
Ο υπάλληλος της Αγροτικής Γεώργιος Λ. συγκέντρωσε το 2004 την αναλυτική κατάσταση χρεώσεων και πιστώσεων των δανείων που χορηγήθηκαν στις εταιρείες του ομίλου Αλλαμανή:
- Alfa Alfa Energy: 16,5 δισ. δραχμές
- ΑΛΤΕ: 9 δισ. δραχμές
- ΕΣΧΑ: 10 δισ. δραχμές
- ΑΝΚΕΡ ΑΒΕΕ: 320 εκατ. δραχμές
Στο σύνολο, τα δάνεια ήταν πάνω από 35 δισεκατομμύρια δραχμές. Όπως αναφέρεται σε έγγραφο προς το δικαστήριο, «ήδη από το 2002 τα ως άνω δάνεια είναι σε καθυστέρηση». Σε ενημερωτικό σημείωμα της Αγροτικής τον ίδιο χρόνο παρουσιάστηκε ένα σχέδιο εξυγίανσης του ομίλου Αλλαμανή. Εφόσον πετύχαινε, η Αγροτική θα εισέπραττε από 4,37% έως 6, 93% των συνολικών οφελών των εταιρειών του επιχειρηματία...
Όλοι οι μάρτυρες υπεράσπισης, όχι μόνο οι ευρέως γνωστοί, ισχυρίστηκαν ότι τον Νοέμβριο του 2000, οπότε εγκρίθηκαν τα δάνεια προς τον όμιλο Αλλαμανή παρά την αρνητική εισήγηση του Κωνσταντίνου Δ., ο πιστωτικός κίνδυνος ήταν χαμηλός και δεν είχε δημιουργηθεί υπερημερία στα δάνεια που είχε. Οι τραπεζίτες είπαν μάλιστα ότι η μέθοδος των εμπράγματων εγγυήσεων ακολουθείται με θρησκευτική ευλάβεια μόνο στην Ελλάδα και ότι οι εταιρείες θα έπρεπε απλά να μπορούν να αποδείξουν ότι δύνανται να πληρώσουν τα δάνεια από τα έσοδά τους. Μόνο που αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα των εταιρειών του Αλλαμανή: Είχαν πολύ μικρά έσοδα για να πληρώσουν τόσο μεγάλα δάνεια.
