Υπόθεση Βαφειάδη: Οι μαθητές-ντετέκτιβ που σκάλισαν την Ιστορία

Τον Μάιο του 1944, ένα κομβόι 850 Ελλήνων αναχωρεί από την Αθήνα για να φτάσει κοντά στο Μπέργκεντορφ, περίπου 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Αμβούργου. Τελικός προορισμός: Νόιενγκαμε – το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη βορειοδυτική Γερμανία και ένα από τα πιο διαβόητα κολαστήρια της ναζιστικής θηριωδίας. Υπολογίζεται ότι, μέχρι την απελευθέρωσή του από τις βρετανικές δυνάμεις, πάνω από 100.000 κρατούμενοι οδηγήθηκαν εκεί για καταναγκαστική εργασία, μεταξύ των οποίων πολιτικοί κρατούμενοι, Εβραίοι, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, Ρομά. Σχεδόν οι μισοί έχασαν τη ζωή τους.

Πριν αφήσει πίσω του τα ελληνικά σύνορα, το κομβόι κάνει μια στάση στη Θεσσαλονίκη όπου επιβιβάζεται και ο 25χρονος Δημήτρης Βαφειάδης. Τα ίχνη του έκτοτε χάνονται. Η οικογένειά του αγνοεί την τύχη του και τον αναζητά – μία προσπάθεια που θα αποβεί για χρόνια άκαρπη.

Θα περάσουν πάνω από οκτώ δεκαετίες. Μέχρι πριν από μερικούς μήνες, όταν χτυπά το τηλέφωνο του ανιψιού του, Δημήτρη Βαχαρέλη, στη Θεσσαλονίκη. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, οι φωνές είναι παιδικές, ενθουσιώδεις και ανυπομονούν να αφηγηθούν την ιστορία του θείου του, σαν να είναι πλέον δικός τους μακρινός συγγενής. Είναι μαθητές και