«Ορισμένοι γονείς είναι σαν να σου λένε πάρε το παιδί και φτιάξε το»

Ξεκινώντας αυτό το ρεπορτάζ θέλαμε να συνθέσουμε ένα μωσαϊκό από ιστορίες που θα μπορούσαν να μας δώσουν μια ιδέα για τον ψυχικό πόνο και τη θλίψη που κουβαλούν μαζί τους στην τάξη οι μαθήτριες και οι μαθητές, ειδικά στα χρόνια της εφηβείας. Η εικόνα που προκύπτει είναι σίγουρα ένα πολύ μικρό κομμάτι μιας ευρύτερης πραγματικότητας. Έπειτα, δεν φτάνουν όλα τα παιδιά που το έχουν ανάγκη στο γραφείο του σχολικού ψυχολόγου. Ακόμη κι όταν αυτό συμβαίνει, ο χρόνος που έχουν μαζί τους είναι πολύ περιορισμένος – κάθε σχολικός ψυχολόγος έχει μόνο μία ημέρα την εβδομάδα σε καθένα από τα συνήθως πέντε σχολεία που επισκέπτεται. 

Επιχειρήσαμε να πάρουμε μιαν ιδέα από όσα μπορούν να δουν ή να υποψιαστούν οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει την ψυχολογική υποστήριξη των μαθητών στα ελληνικά σχολεία. Ακούσαμε περισσότερες ιστορίες από όσες αποφασίσαμε να συμπεριλάβουμε στο ρεπορτάζ. Παιδιά με καταθλιπτικά συμπτώματα, παραβατική συμπεριφορά, πολλές κρίσεις πανικού, πολλά περιστατικά αυτοτραυματισμού, αλλά και περιπτώσεις αυτοκτονικού ιδεασμού. 

Ο ρόλος των γονιών

Ωστόσο το πιο ενδιαφέρον κομμάτι των αφηγήσεων αφορά τελικά τους γονείς. Καμιά ιστορία από την καθημερινότητα των σχολικών ψυχολόγων δεν είναι