Δεν λείπουν από την Ανάφη οι πισίνες, αλλά το νερό τους

«Η Ανάφη κινδυνεύει να γίνει κι αυτή μια βλαχομπαρόκ Σαντορίνη. Μια μίμηση, χωρίς υπόβαθρο, σκέψη, γνώση και αγάπη προς τον τόπο», θα μου πει η Αλεξάνδρα ένα απόγευμα, σε ένα καφέ των Ιλισίων. Αφορμή για τη συνάντησή μας είναι μια παρέμβαση στο τοπίο της Ανάφης, η πρώτη του είδους της: δύο πισίνες μέσα στον παραδοσιακό οικισμό της Χώρας.

Η κατασκευή πισίνας εντός των ορίων του προστατευόμενου οικισμού απαγορεύεται από τον νόμο. Οι νόμοι, όμως, υπάρχουν για να παρακάμπτονται κι αυτή είναι μια τέτοια ιστορία.

Image

Με καταγωγή από το νησί από την πλευρά του παππού της, η Αλεξάνδρα Ντεληθέου επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ανάφη το μακρινό 1993. «Θυμάμαι φωτογραφίες, όπου κυκλοφορούσαν κότες στη χώρα. Σου έδιναν αυγά, είχαν πάντα το μέλι τους, οι άνθρωποι σε κοίμιζαν. Ο κόσμος ήταν ελάχιστος τότε και οι περισσότεροι δεν ήξεραν καν πού βρίσκεται η Ανάφη». Μου διηγείται την ιστορία του τόπου, τη σύνδεση των ντόπιων με την παράδοση, την ενέργεια των επισκεπτών της, αλλά και την προσωπική της σύνδεση με το νησί. Θυμάται την Ανάφη πριν ανοίξουν δρόμοι, τότε που τις περισσότερες πλευρές της μπορούσε να τις προσεγγίσει κανείς μόνο με καΐκι. Ένα νησί ερημικό, ένας τόπος σχεδόν απάτητος. «Πρόκειται