Γιατί δεν κάνει τίποτα για τον ρατσισμό το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ;

Στις 20 Οκτωβρίου του 2014, ο αστυνομικός του Σικάγο Τζέισον βαν Ντάικ πυροβόλησε 16 φορές, σκοτώνοντας τον Αφροαμερικανό έφηβο Λάκαν ΜακΝτόναλντ. Δεκατέσσερις από αυτές τις βολές προφανώς έγιναν την ώρα που ο ΜακΝτόναλντ βρισκόταν στο έδαφος. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια και η αποπομπή του γενικού εισαγγελέα της πολιτείας, μέχρι η δίκη εναντίον του βαν Ντάικ για δολοφονία πρώτου βαθμού να οδηγήσει, τον Οκτώβριο του 2018, σε καταδίκες για δύο λιγότερο σημαντικά εγκλήματα: αυτά της δολοφονίας δευτέρου βαθμού και της βιαιοπραγίας. Πριν από τους πυροβολισμούς, ο βαν Ντάικ είχε ήδη καταταγεί ανάμεσα στο χειρότερο 3% των αστυνομικών, μετά από ισχυρισμούς ότι μεταχειριζόταν υπερβολική βία, κάτι που τον είχε καταστήσει «προβληματικό αξιωματικό» πριν ακόμη σκοτώσει τον ΜακΝτόναλντ. Αυτή η υπόθεση είναι αξιοσημείωτη, όχι για τη βία που διαπράχθηκε από έναν λευκό αστυνομικό εναντίον ενός άοπλου Αφροαμερικανού, αλλά επειδή αφορά μια σπάνια περίπτωση στην οποία το νομικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών έλεγξε εξονυχιστικά μία υπόθεση πυροβολισμού από αστυνόμους. Τα δικαστήρια στις ΗΠΑ έχουν κάνει ελάχιστες παρεμβάσεις γενικότερα στα θέματα μαζικής παρακολούθησης, μαζικής βίας και μαζικής