Τουρκία: μαζική φυγή από την «χώρα που διώκει την σκέψη»

Από την σκιερή, πλακόστρωτη βεράντα του Τανέρ, η θάλασσα και, απέναντι, το κάστρο του νησιού ξεπροβάλλουν μέσα από τα κλαδιά των ψηλών ευκαλύπτων, φυτεμένων κατά μήκος του κόλπου. Από το στερεοφωνικό ακούγεται η φωνή του τενόρου Φιλίπ Ζαρούσκι. Στο τραπέζι, οι μεζέδες –σπιτική ταραμοσαλάτα, τοπικά τυριά, ελιές– είναι σερβιρισμένοι σε πορσελάνινα πιάτα με μοτίβα τουρκικής παραδοσιακής κεραμικής. Τα πιάτα του Τανέρ προέρχονται από τις συλλογές των καταστημάτων Μudo και Paşabahçe, όπως και σημαντικό μέρος του δικού μου νοικοκυριού. Θυμάμαι πώς το κουβάλησα, σχεδόν ακέραιο, από την Πόλη στην Αθήνα, το 2015, όταν αποφάσισα πως δεν άντεχα άλλο την «Νέα Τουρκία».

«Ψήγματα της Τουρκίας εξόριστα στην Ελλάδα» σχολιάζει η Φρίντα, ξένη διπλωμάτις στην Αθήνα, για τα πιατικά. Δεν είναι όμως οι μόνοι εξόριστοι στην βεράντα. Αυτοεξόριστοι είναι και οι περισσότεροι της παρέας, Τούρκοι που έχουν σκορπισθεί, τα τελευταία χρόνια, ανά την Ευρώπη. Ο Τανέρ, πανεπιστημιακός, ζει τον μισό χρόνο στην Αθήνα και τον άλλο μισό στο νησί. Παντρεμένη με Έλληνα, η Ιπέκ, επίσης πανεπιστημιακός, ζει στην Αθήνα και παραθερίζει εδώ. Η Ντιλέκ, δημοσιογράφος που έζησε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής της στο Παρίσι, ζει