Τι δεν ξέρουν οι ξερόλες

Μια μέρα του 1995, ένας μεγαλόσωμος, βαρύς μεσήλικας ληστεύει δύο τράπεζες του Πίτσμπουργκ μέρα μεσημέρι. Δεν φορούσε μάσκα ή κανενός είδους μεταμφίεση. Και χαμογέλασε στις κάμερες παρακολούθησης πριν φύγει από κάθε τράπεζα. Αργότερα το ίδιο βράδυ, η αστυνομία συνέλαβε έναν έκπληκτο ΜακΆρθουρ Γουίλερ. Όταν του έδειξαν το βίντεο της παρακολούθησης, ο Γουίλερ κοίταξε με δυσπιστία. «Μα αφού φόρεσα τον χυμό», μουρμούρισε. Προφανώς, ο Γουίλερ πίστευε ότι το τρίψιμο χυμού από λεμόνι στο δέρμα του θα τον καθιστούσε αόρατο στις κάμερες. Άλλωστε, ο χυμός λεμονιού χρησιμοποιείται ως αόρατο μελάνι, οπότε, εφόσον δεν πλησίαζε μια πηγή θερμότητας, θα έπρεπε να είναι εντελώς αόρατος.

Η αστυνομία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Γουίλερ δεν ήταν τρελός και δεν έπαιρνε ναρκωτικά - απλώς έκανε πάρα πολύ λάθος.

Η ιστορία τράβηξε την προσοχή του ψυχολόγου Ντέιβιντ Ντάνινγκ του Πανεπιστημίου Cornell, ο οποίος επιστράτευσε τον μεταπτυχιακό του φοιτητή, Τζάστιν Κρούγκερ, για να διαπιστωσει τι συνέβαινε. Κατέληξαν στο επιχείρημα ότι, ενώ σχεδόν όλοι έχουν θετική άποψη για τις ικανότητές τους σε διάφορους κοινωνικούς και πνευματικούς τομείς, μερικοί άνθρωποι εκτιμούν λανθασμένα ότι οι ικανότητές τους είναι