Το τείχος ενάντια στην «Εναλλακτική για τη Γερμανία» δεν είναι αρκετά ψηλό
Το «Παλάτι των Δακρύων», ένα πρώην συνοριακό σημείο διέλευσης μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου, βρίσκεται έξω από τον σταθμό Φρίντριχστρασε. Μια μικρή χοάνη από μέταλλο οδηγούσε από εκεί στον σιδηροδρομικό σταθμό μέσω του οποίου εγκατέλειπες τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ). Όταν έφτανες εκεί αντίκριζες το απεχθές πρόσωπο των συνοριακών φρουρών, των πιο μισητών ανθρώπων της χώρας.
Είναι Κυριακή πρωί και παρακολουθώ μια ξενάγηση σχολείων από ένα άλλο ανατολικογερμανικό κρατίδιο.
Εσείς είστε ο εχθρός
Πλησιάζω έναν μαθητή της 10ης τάξης.
«Αυτά είναι αρχαία», λέει μάλλον υποτιμητικά κοιτάζοντας ένα μυθιστόρημα του Γκίντερ Γκρας που εκτίθεται εκεί. Το έφερε λαθραία στη χώρα ο Ούβε Γιόνσον, ο πιο σημαντικός συγγραφέας της ΛΔΓ και κατασχέθηκε στα σύνορα. Φυσικά δεν ξέρει τον Γκρας –«κάτι έχω ακούσει στο σχολείο»– ούτε πολύ περισσότερο τον Γιόνσον. «Σήμερα το τείχος μας χωρίζει με τους εκπροσώπους της γενιάς σας» μου λέει ευγενικά στον πληθυντικό. Τομπίας Χ. λέγεται και είναι από το Μπάουτζεν της Σαξονίας. Κάθε δεύτερος κάτοικος (48%) ψηφίζει εκεί την «Εναλλακτική» (AfD). «Όπως εσείς στραφήκατε εναντίον των γονιών σας το 1968 έτσι κι εμείς στρεφόμαστε εναντίον σας. Θα πάρετε 2
