Η σημασία της απομόνωσης

Πριν μπορέσουμε να είμαστε με άλλους, πρώτα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον εαυτό μας.
Χρόνος ανάγνωσης: 
5
'
Edward Hopper, Clamdigger, 1935. [Sharon Mollerus/Flickr]

Το 1840, ο Έντγκαρ Άλαν Πόε περιέγραψε την «τρελή ενέργεια» ενός ηλικιωμένου άνδρα που περιπλανιόταν άσκοπα στους δρόμους του Λονδίνου από το σούρουπο έως την αυγή. Η δυσβάσταχτη απελπισία του μπορούσε προσωρινά να ανακουφιστεί μόνον όταν γινόταν ένα με το θορυβώδες πλήθος των κατοίκων της πόλης. «Αρνείται να είναι μόνος», έγραψε ο Πόε. Είναι «ο τύπος και η ιδιοφυΐα της βαθιάς εγκληματικότητας… Είναι ο άνθρωπος του πλήθους».

Όπως πολλοί ποιητές και φιλόσοφοι στη διάρκεια των χρόνων, ο Πόε τόνιζε τη σημασία της απομόνωσης. «Είναι τόσο μεγάλη δυστυχία», έλεγε, «να μην μπορείς να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου, να παγιδεύεσαι στο πλήθος, να απεμπολείς τη μοναδικότητά σου προς χάρη της αποχαυνωτικής συμμόρφωσης». Δύο δεκαετίες αργότερα, η ιδέα της απομόνωσης στοίχειωσε τη φαντασία του Ραλφ Ουάλντο Έμερσον με κάπως διαφορετικό τρόπο: παραθέτοντας τα λόγια του Πυθαγόρα, έγραψε: «Το πρωί, μόνος… η φύση μιλά στη φαντασία όπως δεν μιλά ποτέ με συντροφιά». Ο Έμερσον παρότρυνε τους πιο σοφούς δασκάλους να μεταδώσουν στους μαθητές τους τη σημασία που έχουν οι «περίοδοι και οι συνήθειες απομόνωσης», συνήθειες που έκαναν εφικτή «τη σοβαρή και αφηρημένη σκέψη».

Θέλεις να συνεχίσεις; Γίνε τώρα συνδρομητής

Eίσαι ήδη συνδρομητής; Συνδέσου εδώ

Eπίλεξε συνδρομή

Η ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία, χωρίς διαφημίσεις, απαιτεί χρόνο, χρήματα και κόπο.
Πιστεύουμε όμως οτι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, και ελπίζουμε να μοιράζεσαι την οπτική μας.

Ετήσια

€60 ανά έτος Γράψου τώρα
Κερδίζεις €12

Μηνιαία

€6 ανά μήνα Γράψου τώρα

Αν όλοι όσοι διάβαζαν τα άρθρα μας, μας στήριζαν το μέλλον μας θα ήταν ασφαλέστερο.

Θέλεις να γνωριστούμε καλύτερα πρώτα;

Γράψου εδώ για να σου στέλνουμε ένα επιλεγμένο άρθρο την εβδομάδα δωρεάν.

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.