Η σημασία της απομόνωσης

Το 1840, ο Έντγκαρ Άλαν Πόε περιέγραψε την «τρελή ενέργεια» ενός ηλικιωμένου άνδρα που περιπλανιόταν άσκοπα στους δρόμους του Λονδίνου από το σούρουπο έως την αυγή. Η δυσβάσταχτη απελπισία του μπορούσε προσωρινά να ανακουφιστεί μόνον όταν γινόταν ένα με το θορυβώδες πλήθος των κατοίκων της πόλης. «Αρνείται να είναι μόνος», έγραψε ο Πόε. Είναι «ο τύπος και η ιδιοφυΐα της βαθιάς εγκληματικότητας… Είναι ο άνθρωπος του πλήθους».

Όπως πολλοί ποιητές και φιλόσοφοι στη διάρκεια των χρόνων, ο Πόε τόνιζε τη σημασία της απομόνωσης. «Είναι τόσο μεγάλη δυστυχία», έλεγε, «να μην μπορείς να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου, να παγιδεύεσαι στο πλήθος, να απεμπολείς τη μοναδικότητά σου προς χάρη της αποχαυνωτικής συμμόρφωσης». Δύο δεκαετίες αργότερα, η ιδέα της απομόνωσης στοίχειωσε τη φαντασία του Ραλφ Ουάλντο Έμερσον με κάπως διαφορετικό τρόπο: παραθέτοντας τα λόγια του Πυθαγόρα, έγραψε: «Το πρωί, μόνος… η φύση μιλά στη φαντασία όπως δεν μιλά ποτέ με συντροφιά». Ο Έμερσον παρότρυνε τους πιο σοφούς δασκάλους να μεταδώσουν στους μαθητές τους τη σημασία που έχουν οι «περίοδοι και οι συνήθειες απομόνωσης», συνήθειες που έκαναν εφικτή «τη σοβαρή και αφηρημένη σκέψη».

Στον 20ο αιώνα, η ιδέα της μοναξιάς