Ηφαίστειο Σαντορίνης: Όταν η ζωή στο Αιγαίο σταμάτησε
Ήταν άνοιξη προχωρημένη, ίσως και αρχές του καλοκαιριού. Η φύση που όλο το χειμώνα κοιμόταν, τώρα ετοιμαζόταν να δώσει τους καρπούς της. Κόκκοι γύρης από τις ελιές, τα κωνοφόρα δέντρα, τα αμπέλια και τα δημητριακά, θα εντοπίζονταν πολλούς αιώνες αργότερα και θα μαρτυρούσαν την εποχή. Αλλά και τα καράβια, γερά και ασφαλή, που μετέφεραν εμπορεύματα στην άλλη άκρη της θάλασσας και θα έφερναν πίσω στο νησί εξωτικά αγαθά είχαν κιόλας ξεκινήσει τα ταξίδια τους. Μια πλούσια, καλά οργανωμένη κοινωνία με τους ανθρώπους να απολαμβάνουν τη ζωή κάτω από ένα σύστημα που είχε σκοπό την ευημερία και την ευτυχία τους ήταν αυτή στο Ακρωτήρι της Θήρας.
Βρισκόμαστε όμως στα τέλη του 17ου αιώνα π.Χ. Κι αυτή η άνοιξη έμελλε να είναι διαφορετική, όχι μόνο για τη Θήρα αλλά για ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ο βρυχηθμός του τρικέφαλου τέρατος που ζούσε στα βάθη της καλντέρας – σύμφωνα με την παρομοίωση του ηφαιστείου από τον μεγάλο αρχαιολόγο Χρήστο Τσούντα – εκτινάσσοντας από τα στόματά του πύρινες φλόγες θα έσβηνε μέσα σε λίγες ώρες έναν σπουδαίο πολιτισμό αλλά και ό,τι άλλο βρισκόταν κοντά του. Η Ιστορία στο Αιγαίο άλλαζε σελίδα με δραματικό τρόπο.
«Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες εκρήξεις ηφαιστείου των
