Η σκέψη του Σοπενχάουερ μπορεί να ρίξει φως στην κρίση μέσης ηλικίας

Παρά το γεγονός ότι εδώ και περισσότερα από 2.500 χρόνια οι φιλόσοφοι προβληματίζονται για το νόημα της ευζωίας και τους τρόπους να την επιτύχουμε, δεν έχουν να πουν πολλά για τη μέση ηλικία. Προσωπικά, όταν πλησίαζα τα 40, πέρασα μια φάση τυπικής κρίσης. Έχοντας υπερπηδήσει τα εμπόδια της ακαδημαϊκής καριέρας, ήξερα ότι ήμουν τυχερός που είχα καταφέρει να γίνω μόνιμος καθηγητής φιλοσοφίας. Ωστόσο, κάνοντας ένα βήμα πίσω από την πολυάσχολη ζωή μου και τη βιασύνη των πραγμάτων που έπρεπε να γίνουν, βρέθηκα να αναρωτιέμαι: «Και τώρα, τι γίνεται;» Ένιωθα μια αίσθηση επανάληψης και ματαιότητας, ότι ολοκλήρωνα τα πρότζεκτ απλά για να τα αντικαταστήσω με άλλα. Θα τελείωνα αυτό το άρθρο, θα δίδασκα αυτό το μάθημα και μετά θα τα έκανα όλα ξανά από την αρχή. Δεν ήταν ότι μου φαίνονταν όλα άχρηστα. Ακόμα και στη χειρότερη φάση μου, δεν ένιωθα ότι δεν υπήρχε νόημα σε αυτό που έκανα. Ωστόσο, με κάποιον τρόπο αυτή η αλληλουχία των δραστηριοτήτων που έρχονταν η μία μετά την άλλη, παρότι η καθεμία ξεχωριστά είχε το νόημά της, δεν μου αρκούσε.

Δεν είμαι ο μόνος. Ίσως έχετε νιώσει κι εσείς μία κενότητα στην επιδίωξη αξιόλογων στόχων. Αυτή είναι μια μορφή κρίσης μέσης ηλικίας, που από τη μία μας