Για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα πανεπιστήμια λειτουργούσαν με βάση μια απλή ιδέα: η γνώση ήταν σπάνια. Πλήρωνες δίδακτρα, πήγαινες στις διαλέξεις, ολοκλήρωνες τις εργασίες σου και τελικά κέρδιζες μια πιστοποίηση.
Αυτή η διαδικασία έκανε δύο πράγματα: σου έδινε πρόσβαση σε γνώσεις που ήταν δύσκολο να βρεθούν αλλού, και σήμαινε για τους εργοδότες ότι είχες επενδύσει χρόνο και προσπάθεια για να κατακτήσεις αυτές τις γνώσεις.
Το μοντέλο λειτουργούσε επειδή η καμπύλη προσφοράς για τις πληροφορίες υψηλής ποιότητας βρισκόταν πολύ αριστερά, πράγμα που σήμαινε ότι η γνώση ήταν σπάνια και η τιμή που πλήρωνε κανείς γι' αυτήν –τα επιπλέον δίδακτρα και οι μισθολογικές προσαυξήσεις– παρέμενε υψηλή.
Τώρα η καμπύλη έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά, όπως δείχνει το παρακάτω γράφημα. Όταν η προσφορά μετακινείται προς τα δεξιά –δηλαδή κάτι γίνεται πιο προσιτό– η νέα τομή με τη ζήτηση βρίσκεται χαμηλότερα στον άξονα των τιμών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον τα αυξημένα δίδακτρα και τα μισθολογικά πλεονεκτήματα των πτυχιούχων βρίσκονται τώρα υπό πίεση.
