Οι μαθητές-φαντάσματα του ελληνικού σχολείου

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ένα σχολείο μεγάλης αστικής περιοχής καλείται να υποδεχτεί παιδιά από τα κοντινά κέντρα φιλοξενίας. Η λέξη «υποδεχτεί» ίσως δεν αποδίδει πλήρως την πραγματικότητα, αφού η εγγραφή τους, εξαιτίας ενός γραφειοκρατικού αλαλούμ, γίνεται απροειδοποίητα και η παρουσία τους συνοδεύεται από εντάσεις. Όχι από τους συμμαθητές ή τους γονείς, αλλά από διευθυντικό στέλεχος που, αντικρίζοντάς τα, αρνείται την ένταξή τους στη σχολική κοινότητα. «Τι θέλουν αυτοί εδώ; Πώς είναι έτσι; Στην τάξη δεν μπαίνουν». 

Τα παιδιά, αν και αραβόφωνα, καταλαβαίνουν. Απομονώνονται σε μια ξεχωριστή αίθουσα, όπου καταλήγουν να κάνουν μάθημα με έναν εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής, ο οποίος, παρά τις καλές του προθέσεις, δεν διαθέτει την απαραίτητη κατάρτιση για τη διδασκαλία αλλόγλωσσων μαθητών. Κάποια στιγμή μετά από μήνες εντάσσονται στις τάξεις τους.

Το περιστατικό είναι ενδεικτικό, πέραν του ρατσισμού, πάνω από όλα της άγνοιας. Είναι η άγνοια σχετικά με την αντιμετώπιση του διαφορετικού παιδιού, άγνοια για την επίπτωση που έχουν τα λάθη στο ίδιο και ολόκληρη την τάξη του, άγνοια για τη σημασία της ένταξής του για ολόκληρη την κοινωνία, στην οποία με την