Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Χρόνος ανάγνωσης:
7'
Κείμενο:
ceflamingo662541.jpg
Φλαμίνγκο στον υδροβιότοπο της Ν. Κίου στην Αργολίδα. [Βαγγέλης Μπουγιώτης/Eurokinissi]

Το πρόβλημα με το άρθρο 219 για τις περιοχές Natura

Ψηφίστηκε χθες το νομοσχέδιο για τις κρατικές συμβάσεις, στο οποίο περιλήφθηκε άρθρο που δίνει τη δυνατότητα να γίνουν «ήπια αναπτυξιακά έργα δημοσίου συμφέροντος» μέσα σε περιοχές Natura. Τι σημαίνει ακριβώς η ρύθμιση και γιατί βρέθηκαν 30.000 πολίτες που υπέγραψαν ενάντια σε αυτήν;
Φλαμίνγκο στον υδροβιότοπο της Ν. Κίου στην Αργολίδα. [Βαγγέλης Μπουγιώτης/Eurokinissi]

«Δεν μπορούμε να προσχωρήσουμε όλοι στη λογική να μη γίνει τίποτα στο 30% της ελληνικής επικράτειας. Κάτι πρέπει να γίνει. Κάπως πρέπει να ζήσει και ο κόσμος και να φάει ψωμί».

Η τοποθέτηση του υπουργού Ανάπτυξης Άδωνη Γεωργιάδη στη Βουλή πριν από λίγες ημέρες, εκτός από παράδειγμα λαϊκισμού, υποδεικνύει το βασικό δίπολο με το οποίο υποστηρίχθηκε επικοινωνιακά την τελευταία δεκαετία η συστηματική υποβάθμιση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας: η προστασία του περιβάλλοντος (ως κάτι αρτηριοσκληρωτικό, εμμονικό) απέναντι στην ανάπτυξη (ως ένα όχημα επιβίωσης). Πρόκειται για ένα ψευδο-δίπολο που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον την τελευταία δεκαετία για να αιτιολογήσει ρυθμίσεις οι οποίες ευνοούν συγκεκριμένες δραστηριότητες ή επιχειρηματικούς κλάδους. Θα μπορούσε υπό συνθήκες να είναι ανεκτό, αν οι ρυθμίσεις αυτές δεν λειτουργούσαν τελικά σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος.

Η τοποθέτηση του κ. Γεωργιάδη αφορούσε το άρθρο 219, που μπήκε εμβόλιμα σε ένα σχέδιο νόμου για τις δημόσιες συμβάσεις και τα δημόσια έργα. Τι προβλέπει; Ότι μέχρι να ολοκληρωθούν οι Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες (ΕΠΜ) για τις περιοχές Natura, μπορούν να ορίζονται, μέσα στις τελευταίες, «υπο-περιοχές» για «ήπια αναπτυξιακά

Ή κάνε εγγραφή εντελώς δωρεάν

Κάνε εγγραφή για να έχεις πρόσβαση σε έως και 5 δωρεάν άρθρα τον μήνα!

Εγγραφή χρήστη