Μόνο η Άλμπα δεν ήταν εκεί για να πει την ιστορία της

Οι δίκες τόσο κατασκευάζουν όσο και κατασκευάζονται από ιστορίες, γράφει η Λίζα Κερν Γκρίφιν στο άρθρο της «Αφήγηση, αλήθεια και δίκη». Η ιστορία που δικάζεται είναι εκεί. Τα γεγονότα περιγράφονται από το διαβιβαστικό της Αστυνομίας και από το παραπεμπτικό βούλευμα. Το τραγικό τέλος είναι ήδη γνωστό και οι επιμέρους ιστορίες που εισφέρονται μπορούν να μετακινήσουν μονάχα την ερμηνεία των πράξεων, που με την σειρά της θα καθορίσει το δεύτερο μέρος της ιστορίας το οποίο πλάθεται εκείνη την στιγμή: την τύχη του κατηγορούμενου – ο οποίος στην συγκεκριμένη περίπτωση εμφανίστηκε στην αίθουσα με τα χέρια του δεμένα πίσω από την πλάτη, και καθοδηγούμενος από δύο αστυνομικούς κάθισε στο εδώλιο.

Οι ένορκοι για την υπόθεσή του, δυο άντρες και δυο γυναίκες, είχαν ήδη κληρωθεί και εγκριθεί από υπεράσπιση και εισαγγελέα αφού πρώτα πέρασαν μια μικρή συνέντευξη από τον τελευταίο: επάγγελμα, ηλικία, γραμματικές γνώσεις. Δημόσιοι και τραπεζικοί υπάλληλοι, ανάμεσα στα 40 και τα 60. Από τους άντρες, ο εκ δεξιών των τριών γυναικών τακτικών δικαστών φορούσε ζακέτα North Face και ο εξ αριστερών γραβάτα και ένα σακάκι που κοσμούνταν από ένα ραφτό που παρίστανε μια κορόνα.

Ο κατηγορούμενος ονομαζόταν