Τρεις μητέρες γράφουν μέσα από τα γκέτο της Θεσσαλονίκης

«Αγαπημένο μου παιδί,

Σου γράφω αυτές τις γραμμές με τα μάτια γεμάτα δάκρυα και την καρδιά παγωμένη από τον τρόμο. Είναι πάνω από δύο μήνες που αντέχουμε μια αγωνία που αργά και προοδευτικά μεγαλώνει, δουλειά έμπειρου σαδιστή. Τώρα το χειρότερο είναι ο εκτοπισμός. Η πρώτη αμαξοστοιχία έφυγε ήδη, προς ποιον προορισμό; Το αγνοούμε».

Η Σαρίνα Σαλτιέλ γράφει από ένα από τα γκέτο της Θεσσαλονίκης στον γιο της, Μωρίς Σαλτιέλ, που σπουδάζει στην Αθήνα. Είναι 17 Μαρτίου του 1943. Δύο μέρες πριν, έχει αναχωρήσει το πρώτο τρένο για το Άουσβιτς. Θα ακολουθήσουν πολλές ακόμα αποστολές, από τις 15 Μαρτίου έως τις 10 Αυγούστου 1943, μέχρι να εκτοπιστεί το σύνολο σχεδόν της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Από τους 43.000 επέστρεψαν λιγότεροι από χίλιους Εβραίους Θεσσαλονικείς –η Σαρίνα δεν ήταν ανάμεσα στους ελάχιστους επιζώντες.

Το διάστημα από 17 Μαΐου 1942 έως 17 Απριλίου 1943 η Σάρα (Σαρίνα) Σερρέρο-Σαλτιέλ, η Νεάμα Τζιβρέ-Καζές και η Ματίλντα Μπαρούχ στέλνουν γράμματα στους γιους τους, που ζουν ήδη στην Αθήνα ή έχουν μετακομίσει αμέσως μετά τα πρώτα ναζιστικά μέτρα κατά