Η μερική απασχόληση είναι ανθρώπινη και θα έπρεπε να τη σεβόμαστε και να την ενθαρρύνουμε

Πρόσφατα μια Τρίτη πρωί ξύπνησα και την ώρα που ο σύζυγός μου ετοιμαζόταν για δουλειά, έφτιαξα ένα όχι-και-τόσο-υγιεινό πρωινό για τα παιδιά, γκρίνιαξα μέχρι να βουρτσίσουν τα δόντια τους και να βάλουν κάλτσες και παπούτσια και τα πήγα με το αυτοκίνητο στο σχολείο. Στη συνέχεια, πήγα το αυτοκίνητο στο συνεργείο για μια μικρή επισκευή και γύρισα πίσω στο σπίτι. Προτού ξεκινήσω την εργάσιμη ημέρα μου, έκανα κάποια τηλεφωνήματα σε παρόχους υγείας, σχετικά με το νέο μας ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Αργότερα, όταν τα παιδιά γύρισαν στο σπίτι, έφτιαξα σνακ γι' αυτά και τους φίλους που έφεραν μαζί, γέμισα το πλυντήριο πιάτων και έπλυνα κάποια ρούχα.

Αυτό δεν είναι ένα άρθρο για το γεγονός ότι οι γυναίκες αναμένεται να κάνουν τη δουλειά της διαχείρισης ενός σπιτιού επιπλέον της καθημερινής αμειβόμενης εργασίας τους, ούτε ένας παιάνας για την αποτελεσματικότητα τύπου «lean-in», που εξηγεί πώς γίνεται να ξυπνάω στις 4 π.μ., να απαντώ σε email όσο τα παιδιά είναι ακόμα στο κρεβάτι, και να χρησιμοποιώ κόλπα παραγωγικότητας για να κάνω τα πράγματα με διπλή ταχύτητα. Δεν είναι ένα τέτοιο άρθρο, γιατί το μυστικό μου –αυτό που αισθάνομαι τόσο άβολα να σας αποκαλύψω όσο τίποτα που θα μπορούσα να