Λευκορωσία: Μια ιστορία για το τέλος του φόβου

«Φαντάσου τη Λευκορωσία σαν μια οικογένεια που υποφέρει από έναν βάναυσο, κακοποιητικό πατέρα. Σε αυτή τη χώρα είμαστε όλοι θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Κάθε λίγα χρόνια κάναμε μια απόπειρα να γλιτώσουμε, ζητούσαμε βοήθεια, αλλά δεν βρίσκαμε υποστήριξη πουθενά. Είναι η πρώτη φορά που ακουγόμαστε, που τα ξένα μέσα ζητούν να ακούσουν τις φωνές μας», λέει η Μαρίγια Μαρτίσεβιτς, μιλώντας μου από το διαμέρισμά της στο Μινσκ. «Τα προβλήματά μας δεν ήταν σε καμιά διεθνή ατζέντα. Γιατί; Ίσως δεν κυλούσε αρκετό αίμα, ίσως οι διαμαρτυρίες δεν ήταν αρκετά επίμονες κι εκτεταμένες. Κι έπειτα ήταν πάντα κι ο Πούτιν, που δεν ήθελε να διαταραχτούν οι ισορροπίες. Η πατρίδα μου είναι όπως μια γυναίκα που τρώει συστηματικά ξύλο από τον άντρα της, οι γείτονες το γνωρίζουν, αλλά δεν θέλουν να ανακατευτούν. Ας τα βγάλει πέρα μόνη της, σκέφτονται. Δεν μπορούσαμε, όμως, νιώθαμε αδύναμοι. Πιστεύω ότι τώρα κάτι έχει αλλάξει».