Η Λεωφόρος των Δακρύων

Η 16χρονη Ραμόνα Γουίλσον έφυγε από το σπίτι λίγο μετά τις 9 μ.μ. Ήταν μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά στο Σμίθερς, μια μικρή πόλη στη βόρεια Βρετανική Κολομβία. Η Ραμόνα επρόκειτο να συναντήσει φίλες για να πάνε σε έναν χορό σε μια πόλη 75 χιλιόμετρα μακριά.

Το Σμίθερς διατρέχει ο Αυτοκινητόδρομος 16, το βόρειο σκέλος της Εθνικής Οδού που επίσημα ονομάζεται Γέλοουχεντ. Από το Πρινς Τζορτζ, το βιομηχανικό κέντρο της Βρετανικής Κολομβίας, ο φιδωτός δρόμος ακολουθεί μια ζιγκ-ζαγκ διαδρομή 724 χιλιομέτρων ανάμεσα σε πυκνά δάση και φτωχικούς οικισμούς συνδέοντας μια σειρά από μικρές κοινότητες, πόλεις που απασχολούνται κυρίως με το εμπόριο ξυλείας, και όπου η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων ανήκει σε φυλές του Πρώτου Έθνους, των ιθαγενών που ζούσαν στον Καναδά πολύ προτού καταφτάσουν οι Ευρωπαίοι άποικοι, μέχρι το πολυσύχναστο λιμάνι Πρινς Ρούπερτ, από όπου φεύγουν φέρι, τάνκερ και κρουαζιερόπλοια για τον Ειρηνικό Ωκεανό και την Αλάσκα. «Ο αέρας βαραίνει καθώς ο αυτοκινητόδρομος πλησιάζει τον Ειρηνικό, γαντζωμένος σε έναν γκρεμό πάνω από τον ποταμό Σκίνα, ένας δρόμος που σχεδιάστηκε στις πλαγιές των βουνών προκειμένου να τον διαβούν φορτηγά, και όπου το περιθώριο λάθους είναι λίγες