Καισαριανή: Ο θείος μου που σκότωσε τον Γερμανό στρατηγό
Μεγάλωσα σε μια συντηρητική κατά βάση οικογένεια, ακούγοντας κατά καιρούς πως ο μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα μου, ο θείος Γιώργος, ήταν κάποτε «στο βουνό με τον Άρη». Ρωτούσα τους θείους και τις θείες να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, κανείς όμως δεν μου απαντούσε, άλλαζαν κουβέντα. Άνθρωποι του μόχθου όλοι, ψημένοι από τον ήλιο, λιγομίλητοι, μετρημένοι. Λάκωνες...
Ακόμα κι ο πατέρας, που δίδασκε Ιστορία, απαντούσε στις επίμονες εφηβικές ερωτήσεις μου «άστα αυτά τώρα, έγιναν παλιά». Κι αυτό το «ο θείος ήταν με τον Άρη» άρχισε να μου ακούγεται τελικά περισσότερο σαν σχήμα λόγου και υπερβολή – σήμαινε απλώς πως ήταν στον ΕΛΑΣ, υπέθετα, κι αφού κανείς δεν έχει ναμου διηγηθεί τίποτα, μάλλον ο θείος ήταν απλώς για λίγο στο αντάρτικο κι αυτό ήταν όλο.
Ο θείος ζούσε στην Αυστραλία με την οικογένειά του κι επέστρεψε στην πατρίδα μόνος, γύρισε στο πατρικό στο χωριό και σύντομα πέθανε. Την ιστορία του δεν την έμαθα ποτέ από τον ίδιο, δεν είχα καν το μυαλό μου να τον ρωτήσω, ήμουν στην δεκαετία της ζωής μου που χάραζα τον δικό μου δρόμο. Άλλωστε χόρτασε λίγο την πατρίδα, μόνο για κάποιους μήνες, δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω καλά.
Χρόνια αργότερα επισκέφτηκε την Αθήνα ο μεγαλύτερος γιος του και
