Το Φαρ Ουέστ του νερού

Ο δρόμος από τα Μέγαρα προς το Αλεποχώρι περνάει μέσα από χωράφια, χαμηλούς λόφους και σπαρμένη γη. Δεξιά κι αριστερά υπάρχουν πού και πού μικρότερα η μεγαλύτερα πτηνοτροφεία. Ανάμεσα στα χωράφια, παρατημένα βυτιοφόρα. «Τα έχουν νερουλάδες», λέει ο συνοδηγός μου, ένας ανώτερος υπάλληλος του υπουργείου Οικονομικών, o οποίος έχει αναλάβει να με ξεναγήσει σε αυτό το Ελ Ντοράντο, όπου τα τελευταία χρόνια μένεται ένας πόλεμος γύρω από το νερό. Είναι ένας πόλεμος που δεν αφορά μόνο το ακραίο αυτό όριο της Αττικής, αλλά δίνει μια πρόγευση για το τι πρόκειται να συμβεί σε ολόκληρη την χώρα εάν η διαχείριση του νερού συνεχίσει να γίνεται με χαοτικό τρόπο.

Το λιγοστό νερό του δικτύου

Όταν φτάνουμε στο Αλεποχώρι δεν είναι ακόμα μεσημέρι, αλλά το νερό τρέχει ξεψυχισμένα από τις βρύσες του σπιτιού που μας φιλοξενεί. Όσο ανεβαίνει κανείς στα πάνω σπίτια (το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά) τόσο το νερό λιγοστεύει. «Η τελευταία σειρά των σπιτιών του χωριού υποφέρει», λέει ο Μιλτιάδης Σουφλέρης, κάτοικος της περιοχής. «Όταν σταματάει να τρέχει το νερό από τη βρύση, φεύγουμε από εδώ και γυρίζουμε στην Αθήνα», προσθέτει η Φωτεινή Μάρκου.

Το Αλεποχώρι ανήκει σε δύο δήμους, στη Μάνδρα και τα Μέγαρα