H Κωνσταντινούπολη έναν χρόνο μετά

«Στην Τουρκία δεν έχει ζήσει ούτε μία ευτυχισμένη γενιά»: αυτοί που έμειναν στη χώρα μετά το περσινό «πραξικόπημα» κάνουν έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Πίκρα, φόβος και ανασφάλεια για τις διώξεις πολιτών, νοσταλγία για τις «λιγότερο κακές» εποχές και μια ελπίδα που όλο σβήνει.
Χρόνος ανάγνωσης: 
14
'
Πλήθος κόσμου στη γέφυρα του Βοσπόρου (πλέον «Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου») γιορτάζει την επέτειο του πραξικοπήματος, που ο Έρντογαν ανακήρυξε «Μέρα Εθνικής Ενότητας και Δημοκρατίας». [Yasin Akgul/AFP]

Δεν μπορώ να πω ότι αδημονούσα να φθάσω στην Πόλη. Από το 2015 που την άφησα, κάθε επίσκεψη με φοβίζει. Όσα βλέπω και ακούω με στενοχωρούν. Όταν την περπατώ αισθάνομαι ξένος –σαν να μην πέρασα δώδεκα χρόνια εδώ. Μετά όμως από ένα μήνα στην Ρουμανία, κυνηγώντας μονές, επαύλεις και ίχνη Φαναριωτών, μία εβδομάδα στην Πόλη φάνταζε λυτρωτική.

Αν μη τι άλλο, θα έβλεπα τους φίλους μου που, σε πείσμα των καιρών, παραμένουν. Και θα έκανα και αποθεραπεία από τη ρουμανική κουζίνα –οι Ρουμάνοι έχουν τσακωθεί ανεπανόρθωτα με τα λαχανικά! Έφθασα να μου λείπουν τα μαγειρευτά και οι μεζέδες της Τουρκίας, που συνήθως μου προκαλούν πλήξη.

Θέλεις να συνεχίσεις; Γίνε τώρα συνδρομητής

Eίσαι ήδη συνδρομητής; Συνδέσου εδώ

Eπίλεξε συνδρομή

Η ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία, χωρίς διαφημίσεις, απαιτεί χρόνο, χρήματα και κόπο.
Πιστεύουμε όμως οτι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, και ελπίζουμε να μοιράζεσαι την οπτική μας.

Ετήσια

€60 ανά έτος Γράψου τώρα
Κερδίζεις €12

Μηνιαία

€6 ανά μήνα Γράψου τώρα

Αν όλοι όσοι διάβαζαν τα άρθρα μας, μας στήριζαν το μέλλον μας θα ήταν ασφαλέστερο.

Θέλεις να γνωριστούμε καλύτερα πρώτα;

Γράψου εδώ για να σου στέλνουμε ένα επιλεγμένο άρθρο την εβδομάδα δωρεάν.

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.