Έγκλημα και τιμωρία στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, όπως κάθε επανάσταση, αποτέλεσε ένα κατεξοχήν βίαιο γεγονός. Πολεμικές συγκρούσεις, σωροί πτωμάτων, καμένη γη και σοδειές, μαζικές σφαγές και εξανδραποδισμοί συγκρότησαν μια απέραντη «επικράτεια του αίματος». Όμως την ίδια εποχή, διάχυτη ήταν και η αμιγώς ποινική βία, με τις ανθρωποκτονίες, τις κλοπές, τις ληστείες, τις βιαιοπραγίες, τις αρπαγές γυναικών και παιδιών, τους βιασμούς, αλλά και τα εγκλήματα κατά της ασφάλειας του κράτους και της δημόσιας τάξης να βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Από τη μία πλευρά, δηλαδή, υπήρχε ο βίαιος κόσμος του πολέμου και από την άλλη ο εγκληματικός κόσμος της καθημερινότητας.
Αυτή τη, σχεδόν άγνωστη, πτυχή του 1821 συζήτησα με την καθηγήτρια ιστορίας του νέου ελληνισμού στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ, Βάσω Σειρηνίδου, με αφορμή το βιβλίο της Στα χρόνια της βίας - Έγκλημα, κοινωνία και συγκρότηση κράτους στην επαναστατημένη Ελλάδα (1822-1827), που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Θεμέλιο. Η Σειρηνίδου και η ομάδα της εξέτασαν τα αρχεία των Υπουργείων («Μινιστέριων») Αστυνομίας και Δικαίου, που είχαν συσταθεί στη διάρκεια της Επανάστασης. Σε αυτά εντόπισαν 900 αναφορές, που καλύπτουν την περίοδο
