Κρίστοφερ Κινγκ: O Νεκροπομπός

Είναι πέντε και σαράντα επτά τα χαράματα της 13ης Φεβρουαρίου 1927, λίγη ώρα πριν ο ήλιος ξεμυτίσει χλωμός πίσω από τα ψηλά βουνά της νοτιοδυτικής Βιρτζίνια, και ο μηχανοδηγός Τζερεμάια Πενς ακούει, από το μπροστινό μέρος του ατμοκίνητου θηρίου που οδηγεί, του επονομαζόμενου «Μινώταυρου», δύο απανωτούς γδούπους μέσα στη χιονοθύελλα. Στέλνει, με τη βοήθεια σημάτων μορς, μήνυμα πιθανού ατυχήματος προς τον επόμενο σταθμό, τη Νέα Βηθλεέμ, όπου δύο άνδρες κι ένα αγόρι θα σπεύσουν να καθαρίσουν το μπροστινό μέρος της ατμομηχανής από τον συμπαγή πάγο, αποκαλύπτοντας ένα αποτρόπαιο θέαμα: το συμφυρμό ανθρώπου και ζώου, το γυμνό σώμα ενός άνδρα και τον κορμό ενός ελαφιού, τρυπημένων ταυτοχρόνως από τη σιδερένια μάσκα του τραίνου. Στο σημείο καταφθάνει ένας δαιμόνιος ντετέκτιβ –με δέρμα διάφανο και τη μεταφυσική ιδιότητα του να διαβάζει στα μάτια των νεκρών τον πρότερο ανήθικο βίο τους– για να διερευνήσει πιθανό δόλο ή σαμποτάζ των συμφερόντων της σιδηροδρομικής εταιρείας. Ο μηχανοδηγός Τζερεμάια Πενς είναι, εκείνο το πρωινό ακόμα, «σαν το χλωρό χορτάρι. Δεν είχε γίνει μάρτυρας στο πώς οι πορείες των ανθρώπων οδηγούσαν σε ανείπωτες διαδρομές, σκοτεινές δίνες γεμάτες αίμα – αυτό που οι σοφοί