Η ζούγκλα της παραλίας

Ο νόμος της ζούγκλας επικρατεί στις ελληνικές παραλίες, ακόμη και σε οικολογικά ευαίσθητες ακτές. Απέραντα μπιτς μπαρ και μουσική στη διαπασών που καλύπτει τους ήχους των κυμάτων και το θερινό τραγούδι του τζίτζικα. Μια θάλασσα ομπρέλες και ξαπλώστρες φτάνουν μέχρι το κύμα –εμπόδια στο βλέμμα που αναζητά τον ορίζοντα.

Παράκτια «φιλέτα» των πιο τουριστικών περιοχών της χώρας γίνονται απροσπέλαστα για τους απλούς λουόμενους, καθώς περιφράξεις και εμπόδια κάθε τύπου τοποθετούνται σε καίρια σημεία, ώστε να αποτρέψουν την πρόσβαση στους «τζαμπατζήδες» και να περιφρουρήσουν τον χώρο για εκείνους που είναι πρόθυμοι να πληρώσουν αδρά τα παρελκόμενα μιας οργανωμένης παραλίας.

Ποια είναι όμως τα δικαιώματα των πολιτών; Πού μπορούν να απλώσουν την πετσέτα τους για να απολαύσουν δωρεάν το μπάνιο τους; Ποιες πρέπει να είναι οι απαιτήσεις τους σε μια οργανωμένη πλαζ;

Χρήση υπό όρους

Καταρχάς, οι παραλίες και ο αιγιαλός αποτελούν αδιαμφισβήτητα δημόσια περιουσία. Η παραχώρησή τους από τους δήμους ή από το υπουργείο Οικονομικών απευθείας σε επιχειρηματίες (ισχύει από εφέτος για ορισμένες περιοχές μέσω ηλεκτρονικών δημοπρασιών) επιτρέπεται για απλή και μόνο χρήση. Ως «απλή», ο νόμος ορίζει κάθε