Τζόαν Ντίντιον: «Πιο cool, πεθαίνεις»

«Λέμε στον εαυτό μας ιστορίες για να μπορέσουμε να ζήσουμε». Εν συντομία, αφηγούμαστε για να ζήσουμε. Αυτή είναι η φράση με την οποία ξεκινά η συλλογή άρθρων, ρεπορτάζ, δοκιμίων με τίτλο The White Album του 1979, αν όχι το πιο γνωστό (αυτό είναι μάλλον Η Χρονιά της Μαγικής Σκέψης, το σπαρακτικό χρονικό πένθους και αβάσταχτης απώλειας που κυκλοφόρησε το 2005 και αποτελεί και το μοναδικό της βιβλίο στα ελληνικά), σίγουρα όμως το πιο χαρακτηριστικό της ελεγειακής, κρυστάλλινης, και διαπεραστικής πρόζας που συναντά κανείς όχι μόνο στα μη μυθοπλαστικά κείμενά της αλλά και στις –λιγότερο διάσημες– νουβέλες της. Είναι επίσης η φράση που δίνει τον τίτλο στα «άπαντά» της (πλην των μυθιστορημάτων) που κυκλοφόρησαν σε μια εξαιρετική έκδοση το 2006 (δεν το δανείζω ούτε στο Θεό τον ίδιο), αλλά και στο πολυαναμενόμενο ντοκιμαντέρ Το Κέντρο δεν θα Αντέξει με θέμα τον βίο και την πολιτεία της εύθραυστης, μικροσκοπικής αλλά αβίαστα επιβλητικής 82χρονης συγγραφέως, που αποτελεί την (ύστατη) παρακαταθήκη μιας μυθικής προσωπικότητας.

Είναι, τέλος, η φράση που έχει καταντήσει πασπαρτού αφορισμός, και ένα από τα δημοφιλέστερα σλόγκαν-κλισέ που περιφέρονται εκτός πλαισίου στα social media (συνήθως ως