Οι επιστήμονες που βοηθούν τους μαθητές να ονειρεύονται

Την ώρα που ο επαγγελματικός προσανατολισμός στην Ελλάδα παραμένει ελλιπής, η πλατφόρμα Tipping Point φέρνει το δημόσιο σχολείο σε επαφή με επιστήμονες, που ως μέντορες δίνουν στους μαθητές συμβουλές για το πώς θα ανακαλύψουν αυτό που αγαπούν σε μία όλο και πιο απαιτητική αγορά εργασίας.
Χρόνος ανάγνωσης: 
12
'
Συνεδρία με το Tipping Point στο Θεοφράστειο Γυμνάσιο Ερεσού στη Λέσβο.

Ο παππούς μου γεννήθηκε στην ιταλοκρατούμενη Λέρο. Λίγο μετά την Απελευθέρωση, αμούστακος ακόμα, άφησε τους γονείς του για να πάρει το πλοίο της γραμμής και να ταξιδέψει μόνος μέχρι τον Πειραιά. Τι έκανε ένα παιδί μόνο του στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια; Το προφανές: έψαχνε να βγάλει το ψωμί του και να στείλει δυο δραχμές πίσω στην οικογένειά του.

Ο μικρός Θοδωρής πέρασε τον επόμενο μισό αιώνα κατά κύριο λόγο στην οικοδομή: μπετά σε πολυκατοικίες στα χρόνια της αντιπαροχής, καλώδια στις εργολαβίες του ΟΤΕ στα χρόνια της ανάπτυξης των τηλεπικοινωνιών, άσφαλτο στους δρόμους στα χρόνια των ολυμπιακών έργων. Δεν χρειάζεται να σου διηγηθεί πολλά ο παππούς για να καταλάβεις πόσο πέτρινα ήταν τα χρόνια του. Όταν τελείωνε από τη δουλειά, όπου κι αν αυτή ήταν στην Αττική, έπαιρνε το αστικό λεωφορείο για το Μενίδι –που τότε ήταν ακόμη ένα μάτσο χωράφια– για να «ρίξει» παράνομα μια πλάκα και να χτίσει στη ζούλα, με τη βοήθεια του κουνιάδου του, ένα σπίτι, μπας και να γλιτώσει από το ενοίκιο στον Πειραιά και αφήσει στα παιδιά του ένα κεραμίδι.

Η λαχτάρα της ελληνικής κοινωνίας να σπουδάσει τα παιδιά της

Με τα χρόνια ο παππούς μου είχε έναν καημό: τα παιδιά του να μάθουν γράμματα, να σπουδάσουν, να μην πιάσουν τσιμέντα στα χέρια τους, να γλιτώσουν από τη βαρβαρότητα που ο ίδιος έζησε. Δεν είδε το όνειρό του να πραγματοποιείται, μια που και ο πατέρας μου και ο θείος μου έμειναν στην οικοδομή και την ηλεκτροκόλληση. Λίγο η βαρεμάρα, λίγο η έλλειψη ευκαιριών για την τάξη τους, δεν πρόφτασαν να ανέβουν στο τρένο της κοινωνικής ανέλιξης προς τη μεσαία τάξη, που εξασφάλιζε το κοινωνικό συμβόλαιο της ευημερούσας Ελλάδας του ‘80 και του ‘90.

Ο πατέρας μου όμως, καθώς πολλά βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τα μάτια του που πονούσαν λόγω της ηλεκτροκόλλησης, κληρονόμησε τον καημό του παππού: τα παιδιά του να σπουδάσουν.

Θέλεις να συνεχίσεις; Γίνε τώρα συνδρομητής

Eίσαι ήδη συνδρομητής; Συνδέσου εδώ

Eπίλεξε συνδρομή

Η ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία, χωρίς διαφημίσεις, απαιτεί χρόνο, χρήματα και κόπο.
Πιστεύουμε όμως οτι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, και ελπίζουμε να μοιράζεσαι την οπτική μας.

Ετήσια

€60 ανά έτος Γράψου τώρα
Κερδίζεις €12

Μηνιαία

€6 ανά μήνα Γράψου τώρα

Αν όλοι όσοι διάβαζαν τα άρθρα μας, μας στήριζαν το μέλλον μας θα ήταν ασφαλέστερο.

Θέλεις να γνωριστούμε καλύτερα πρώτα;

Γράψου εδώ για να σου στέλνουμε ένα επιλεγμένο άρθρο την εβδομάδα δωρεάν.

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.