Τι κλέβουν οι Έλληνες από εστιατόρια και μπαρ

Μαχαιροπίρουνα αλλά και cd player. Aλυσίδες από καζανάκια, καπάκια λεκάνης αλλά και γιγάντιες γλάστρες. Μια στιγμή αρκεί για να εξαφανιστεί ό,τι τραβήξει το ενδιαφέρον.
Χρόνος ανάγνωσης: 
11
'

Όταν ήμουν Erasmus στην Ισπανία, έμενα σε ένα σπίτι με εννέα ακόμη συγκατοίκους. Όλα έδειχναν ωραία, μόνο που όταν πια μαζευτήκαμε στο σπίτι όλοι μαζί προέκυψε ένα πρόβλημα: ο εξοπλισμός της κουζίνας μας δεν ήταν αρκετός ούτε για πλάκα. Τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα ίσα που έφταναν για όλους –με τις κούπες, τα φλυτζάνια και τα ποτήρια ήμασταν πολύ λιγότερο τυχεροί.

Τον πρώτο καιρό παραπονεθήκαμε όλοι ότι χρειαζόταν να ελπίσουμε σε θαύμα για να πετύχουμε ελεύθερο μπολ για τα κορν φλέικς το πρωί ή το “καλό” πιάτο, όπως είχαμε βαφτίσει μεταξύ μας ένα συγκεκριμένο. Ρίχναμε την ευθύνη στον ιδιοκτήτη. Γιατί είχαμε 30 κουζινομάχαιρα κάθε μεγέθους, αλλά μόνο 5 κούπες; Η γκρίνια συνεχιζόταν καθώς δεν αξιωνόμασταν να βάλουμε από λίγα ευρώ ο καθένας και να λυθεί το πρόβλημα.

H συλλογή μας όμως κάθε τόσο αυξανόταν χάρη σε “χορηγούς”, οι οποίοι μας βοηθούσαν εν αγνοία τους, κυρίως βραδινές ώρες. Ένα-δυο ποτήρια μπύρας από μια μπυραρία της γειτονιάς, ένα κολονάτο ποτήρι από κάποιο tapas bar την ώρα που ήταν ασφυκτικά γεμάτο, κουταλάκια που από το τραπέζι του cafe κατέληγαν τυλιγμένα σε χαρτοπετσέτες μέσα σε τσάντες. Οι τρεις κούπες και τα δύο ποτήρια που έφερα από κάποιο ξενοδοχείο στο οποίο έτυχε να μείνω σε ένα ταξίδι έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό, το ίδιο και τα τρία τασάκια που εξασφάλισε ένας συγκάτοικος κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου πάρτι σε ένα κλαμπ.

Κάποιοι από τους πρώην συγκατοίκους μου μένουν ακόμη στο ίδιο σπίτι. Σε ένα πρόσφατο skype μου έδειξαν με καμάρι τη σημερινή συλλογή: πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπίρουνα, πολλά περισσότερα από όσα χρειάζονται, αλλά εντελώς ανόμοια μεταξύ τους. Διαβάζοντας ένα άρθρο στο Bloomberg για περιπτώσεις στις οποίες δέντρα ολόκληρα και duck press βάρους 20 κιλών εξαφανίστηκαν από καλά εστιατόρια, γεννήθηκε η απορία: τι παίρνουν άραγε οι πελάτες από τα μπαρ και τα εστιατόρια της Αθήνας σήμερα; Και ποιο είναι το προφίλ του Έλληνα ελαφροχέρη;

Οι επιδρομές στην τουαλέτα και οι πελάτες που ρωτούν

«Υπάρχουν κάποια περιστατικά που αναρωτιέσαι, δεν σιχάθηκε να το πάρει αυτό;». Η Φωτεινή Γούλα, υπεύθυνη στο Σερσέ λα Φαμ, το place to be καφενείο της Μητροπόλεως, μιλάει για το “χαμένο πιγκάλ του city link”, όπου εργαζόταν πέρυσι. «Εκεί λες αποκλείεται, δεν γίνεται», λέει. «Πώς το πήρε, πού το έβαλε; Ήταν ακριβό μεν, αλλά ένα πιγκάλ». Το πιγκάλ δεν ήταν το μόνο αντικείμενο που εκλάπη από την τουαλέτα. Είχε δει νωρίτερα να κάνει φτερά το καπάκι της λεκάνης και η αλυσίδα από το καζανάκι, από την οποία βέβαια κρεμόταν ένα ωραίο μαρμάρινο χερούλι.

«Στο City Link είχαμε στο μπάνιο τα υπέροχα σαπούνια Molton Brown, τα οποία έχουμε και στο Σερσέ, βιδωμένα στον τοίχο. Κάποιος ήρθε, τα είδε, επέστρεψε με ένα συγκεκριμένο τετράγωνο κατσαβίδι, τα ξεβίδωσε, και τα πήρε». Στο δικό της εστιατόριο τα σαπούνια από το μπάνιο κλέβονταν τουλάχιστον μια φορά κάθε έναν ή δύο μήνες.

Παρόμοια είναι η εμπειρία της Βαγγελιώς Αγγελίδου, που διευθύνει το It στη Σκουφά και επιβλέπει και το Canal στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. «Ενώ στο πίσω μέρος του μαγαζιού έχουμε μια ραφιέρα με χύμα διάφορα από τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε, δεν μας έχουν κλέψει τίποτα. Mας έκλεβαν όμως συστηματικά τα αρωματικά μπουκάλια της τουαλέτας. Την μία μέρα τα έβαζα, την άλλη τα έπαιρναν. Ήταν ανοιχτά, χωρίς πώμα, με τα στικ μέσα. Αναρωτιόσουν, πώς το πήραν; Αν τους χυθεί το άρωμα, η τσάντα τους θα βρωμάει σαν βουλγαρική κολώνια».

Συχνά πελάτες του It ρωτούν αν οι ποδιές των σερβιτόρων και τα μπουκάλια του νερού είναι προς πώληση —κάποιοι από αυτούς, βέβαια, δεν περίμεναν την απάντηση. Σηκώθηκαν από το τραπέζι με ένα μπουκάλι στο χέρι.

Παρότι τα μπουκάλια από κρασί παίζουν κεντρικό ρόλο στη διακόσμηση του Paleo, με εκατοντάδες στα ράφια γύρω από τα τραπέζια, ο Γιάννης Καϋμενάκης δεν έχει προσέξει απώλειες στο wine bar του στον Πειραιά. «Η διακόσμηση είναι πολύ προσωπική με δικά μου αντικείμενα, βιβλία, περιοδικά και κρασιά χύμα στα ράφια. Οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν μου έχουν πάρει καρφίτσα», λέει. Και εδώ οι πελάτες ζητούν κατά καιρούς κάποιο αντικείμενο –συνήθως τα ξυλοκιβώτια κρασιών, τα οποία φέρουν το λογότυπο του μαγαζιού. «Και εκεί έχω ανταποκριθεί. Αλλά ούτε στα προηγούμενα μαγαζιά μου θυμάμαι να έχουν πάρει κάτι».

Το Funky Gourmet, των αδελφών Χιλιαδάκη και του Νίκου Ρούσσου, στεγάζεται στην οδό Παραμυθίας στο Γκάζι. Παρότι σχεδόν στο σύνολο τους τα πιάτα είναι χειροποίητα και με μεγάλο κόστος αγοράς για τους ιδιοκτήτες, ούτε εκεί έχουν σημειωθεί κλοπές. «Ευτυχώς, η πελατεία μας είναι τέτοια που δεν συμβαίνουν ποτέ τέτοιου είδους δυσάρεστα περιστατικά», μας απαντούν από το βραβευμένο με Michelin εστιατόριο 30 θέσεων, οι πελάτες του οποίου προέρχονται κατά 80% από χώρες του εξωτερικού. «Αυτό που συνήθως μας ζητούν οι πελάτες μας είναι τα φτυαράκια/κουταλάκια της χωριάτικης σαλάτας, τα οποία επειδή είναι προς πώληση μπορούν και τα αγοράζουν».

Απώλειες σε εστιατόριο τους σημειώνονται, απλώς σε αυτό που λειτουργεί στο Λονδίνο. Το Opso είναι ένα all-day εστιατόριο με ελληνικά tapas και τεράστιο όγκο δουλειάς στην Paddington Street. «Mια ημέρα μπορεί να κάνει και 500 κουβέρ. Εκεί έχουμε κάποιες απώλειες, αυτό που κυρίως παίρνουν είναι το χοντρό αλάτι Κυθήρων που φέρνουμε από την Ελλάδα και το παρουσιάζουμε σε ένα μίνι πολύ όμορφο τσουβαλάκι. Επειδή βρίσκεται πάνω σε κάθε τραπέζι, αποτελεί και ευκολότερη λεία».

Το ενδιαφέρον τους για συγκεκριμένα αντικείμενα είχαν εκφράσει πελάτες και στον Χρήστο Πότσιο, τον άνθρωπο πίσω από τα Ζοο, Soul και Φουάρ, που πρόσφατα άνοιξε το Sober στην πλατεία Αβησσυνίας στο Μοναστηράκι. «Στο DeLuxe είχαμε φτιάξει τον κατάλογο ως βιβλιαράκι γεμάτο παλιές φωτογραφίες. Ήταν πολύ ακριβός, στοίχιζε περίπου 30 ευρώ ο ένας. Μας ρωτούσαν διάφοροι αν μπορούσαν να τον κρατήσουν και απαντούσαμε πως δεν έχουμε πολλούς, μόνο 20. Πολύ γρήγορα εξαφανίστηκαν οι μισοί, οπότε αποφασίσαμε ότι δεν είμαστε για τέτοια έξοδα».

Ό,τι βρίσκεται στο τραπέζι κινδυνεύει

«Είμαστε πολύ μικρό μαγαζί, γι’ αυτό όποιος κλέβει κάτι το κάνει με μεγάλο ρίσκο. Πολλές φορές πραγματικά θαυμάζω την μαεστρία τους», λέει ο Άρης Βεζενές, σεφ και ιδιοκτήτης του γνωστού εστιατορίου Vezene πίσω από το Χίλτον. Στην ουσία η πράξη της κλοπής, εξηγεί, δηλώνει μια τρόπον τινά αναγνώριση. «Είναι σαν ένα κομπλιμέντο. Δείχνει ότι στον πελάτη εκείνη τη στιγμή αρέσει τόσο πολύ κάποιο αντικείμενο, που παίρνει το ρίσκο να το κλέψει».

Στο εστιατόριο του Άρη Βεζενέ αυτό που συνήθως εξαφανίζεται είναι «οτιδήποτε μικρό, χειροποίητο και δυσεύρετο. Ό,τι μπορεί να μπει σε μια τσέπη, μια τσάντα ή ένα μπουφάν». Αυτό μπορεί να μεταφράζεται σε αλατοπίπερα και μαχαίρια για κρέας, κουτάλια για σερβίρισμα, και γενικότερα ορειχάλκινα μικρά αντικείμενα, τα οποία το εστιατόριο προμηθεύεται από μικρούς οικοτεχνίτες, κεραμοποιούς και μεταλλουργούς. Παλιότερα οι πελάτες έκλεβαν και τη βάση των κηροπήγιων.

«Ποτήρια και αλατοπίπερα είναι τα στάνταρ, μπορεί κάθε μέρα να λείπει κάτι», επιβεβαιώνει και η Φωτεινή Γούλα του Σερσέ λα Φαμ. «Κουταλάκια του εσπρέσο επίσης, φεύγουν 10 τη βδομάδα. Κάποτε είχα αγοράσει 48 κουταλάκια της Νespresso. Σε ένα μήνα δεν υπήρχε ούτε ένα». Παρότι το καφενείο λειτουργεί μόλις 4 μήνες, έχουν σημειωθεί ήδη αρκετά περιστατικά. «Σε αυτό το μαγαζί όλα τα αντικείμενα είναι προσεγμένα, επιλεγμένα ένα προς ένα. Για παράδειγμα, ποτήρια της ρακής που είναι σκαλιστά, πρέπει να μας έχουν κλέψει ήδη πάνω από εκατό. Τασάκια επίσης».

Βοηθάει ότι πάνω στο τραπέζι μπορούν να βρεθούν διαφορετικά πιάτα με μεζέδες, διαφορετικά ποτήρια, μπύρας, ρακής, νερού, με συνέπεια να είναι πιο εύκολο κάποια στιγμή να “εξαφανιστεί” κάτι. «Υπάρχουν και κάποια περιστατικά, τα οποία πραγματικά σε κάνουν να γελάς», λέει η Φωτεινή. «Όταν δούλευα στο Guru ζήτησε ένας πελάτης να δει το κομμάτι που είχε παίξει μόλις. Του έδωσε ο DJ το σιντί μαζί με το κάβερ και ο πελάτης εξαφανίστηκε».

 

H Σκεύη Ερωτοκρίτου άνοιξε το Blue Bird Bar στον πεζόδρομο της Ηπίτου, στο Σύνταγμα, το καλοκαίρι του 2012. Από την αρχή προμηθεύεται από μια αποθήκη ως βασικό ποτήρι του μπαρ ένα συγκεκριμένο αυθεντικό 70s. «Όλα αυτά τα χρόνια ουσιαστικά έχουμε αγοράσει όλα τα συγκεκριμένα ποτήρια της αποθήκης για να τα έχουμε μόνο εμείς» λέει η Σκεύη. Αλλά οι μοναδικοί αγοραστές αλλά δεν είναι και οι μοναδικοί κάτοχοι. «Πάρα πολλοί θαμώνες που στην πορεία έγιναν φίλοι, μου έχουν αποκαλύψει πως από μια ντουζίνα ποτήρια μας στο σπίτι τους. Ακόμα και φίλοι που με καλούν στο σπίτι τους ανοίγουν τα ντουλάπια και έχουν μερικά». Πολύ συχνά υπάρχουν απώλειες και στα ποτήρια κρασιού, τα οποία φέρουν το λογότυπο του Blue Bird. «Κι επειδή είμαστε σε πεζόδρομο, το καλοκαίρι οι ποσότητες των ποτηριών που εξαφανίζονται είναι δεκαπλάσιες», εξηγεί.

Απώλειες ποτηριών για τα μαγαζιά προκύπτουν και όχι ως αποτέλεσμα προμελετημένης κλοπής, αλλά επειδή κάποιος φεύγοντας μπορεί να τα πήρε ασυναίσθητα μαζί με το ποτό του. «Στο Soul μαζεύαμε κάθε βράδυ δέκα ποτήρια από γειτονικά μπαρ», λέει ο Πότσιος. Η Φωτεινή συμπληρώνει πως στο Σερσέ λα Φαμ βρίσκουν συχνά ποτήρια από το διπλανό Ηeteroclito, τα οποία και επιστρέφουν κάθε τόσο κουνώντας στωικά το κεφάλι.

Κλοπές συνοδεία αλκοόλ και μουσικής

Το Zoo, το πρώτο μαγαζί του Χρήστου Πότσιου, είχε στον εξωτερικό τοίχο κάποια μανιτάρια κήπου για διακόσμηση. Κάποια στιγμή ένα απ' αυτά εξαφανίστηκε, όπως ακριβώς συνέβη και με κάποια από τα διακοσμητικά γλαστράκια, αγορασμένα από γνωστό ανθοπωλείο, που είχε η Φωτεινή Γούλα στο Scala Vinoteca.

Ένα Σάββατο, ο Χρήστος Πότσιος έφτασε στο Soul, το club restaurant που είχε στην Ευριπίδου. Ξεκινώντας τις προετοιμασίες συνειδητοποίησε ότι τα επαγγελματικά cd players του μαγαζιού ήταν άφαντα. «Στον κάτω όροφο υπήρχε το εστιατόριο, στον επάνω το κλαμπ, που δεν ήταν πάντα ανοιχτό. Δεν κλειδώναμε την πόρτα γιατί ανεβαίναμε καμιά φορά να πάρουμε κανένα μπουκάλι από το μπαρ. Από τις κάμερες είδαμε ότι δύο άνδρες ανέβηκαν με τσάντες και τα πήραν μέσα στο σκοτάδι, ενώ εμείς είμαστε κάτω». Μετά από λίγο καιρό, η ίδια ιστορία. «Είχαμε πάρτι πάνω, ο κάτω χώρος άδειασε νωρίς. Στο κλείσιμο συνειδητοποιούμε ότι λείπει ένα cd player. Βάζουμε στις κάμερες και βλέπουμε έναν τύπο που έχει κατέβει από το κλαμπ, κι ενώ ο πορτιέρης είναι έξω, βλέπει πως ο κάτω χώρος είναι άδειος, κρύβει το Ρioneer στο παλτό του και φεύγει».

«Κάποτε στην Κω, όπου δούλευε ο αδερφός μου μπάρμαν» διηγείται ο Χρήστος, είναι μια παρέα κοπέλες που τον κάνουν λιώμα στη μια μεριά του μπαρ ζητώντας του συνέχεια να βάλει σφηνάκια, ενώ από την άλλη οι φίλοι τους αδειάζουν τα ράφια από τα μπουκάλια. Τους ακολούθησαν και τους είδα να τα αφήνουν σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι. Οπότε πήγα και τα πήρα πίσω».

Ο Νίκος Ντανταλής βρισκόταν στο μαγαζί του, την Inoteka, στη θέση της οποίας βρίσκεται πια το Sober, όταν μπήκε ένας ξεναγός με ένα γκρουπ από Αγγλίδες τουρίστριες. Ώσπου να εξηγήσει στον ξεναγό πως θα πρέπει να υπάρχει κάποια συνεννόηση για τόσο μεγάλο γκρουπ, οι κοπέλες είχαν ανακαλύψει ένα μπουκάλι με αψέντι που βρισκόταν για διακοσμητικούς λόγους σε μια γωνία του μπαρ. Το ήπιαν όλο και έφυγαν.

Υπάρχει προφίλ των ελαφροχέρηδων;

«Είναι εντυπωσιακό ότι ο κόσμος που κάνει τις κλοπές δεν είναι αυτός που έχεις στο μυαλό σου», λέει ο Χρήστος. Ανάμεσα σε αυτούς που έκλεψαν τα ακριβά τασάκια στο Soul ήταν και φίλοι του. Μια γυναίκα που έπιασαν να κλέβει κινητά, την εποχή που ο κόσμος δεν είχε ακόμη συνειδητοποιήσει πως επρόκειτο για αντικείμενα αξίας και τα άφηνε χύμα στο μπαρ, ήταν υπεράνω υποψίας και κάθε άλλο παρά αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Ο άνδρας που πήρε ένα από τα τέσσερα cd players που κατά καιρούς εκλάπησαν από το Soul είχε καλή δουλειά και ήταν φίλος του DJ. «Δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είχαμε στο μυαλό μας ότι θα είναι, δεδομένου ότι στο Soul σύχναζε και πιο underground κόσμος τότε. Απέδωσε την πράξη του στο ποτό και επέστρεψε το cd player».

«Στο μαγαζί μας η κλοπή δεν έχει τη μορφή ανάγκης, δηλαδή να κλέβει κάποιος επειδή π.χ. του λείπουν μαχαίρια», λέει και ο Άρης Βεζενές. «Από την στιγμή που μπορούν να διαθέσουν 50 ευρώ για ένα γεύμα, οι πελάτες μας δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα. Το ίδιο φαινόμενο βέβαια συμβαίνει και με τις κλοπές στα καλά ξενοδοχεία, όπου οι άνθρωποι του χώρου το έχουν καταλάβει και πλέον μπροστά από κάθε προϊόν, π.χ. τα μπουρνούζια, υπάρχει και η τιμή του».

«Οι κλοπές δεν έχουν καμία σχέση και με την οικονομική κρίση», συμπληρώνει η Φωτεινή Γούλα. «Συμβαίνουν κατά κόρον σε όλο τον κόσμο. Είναι στον άνθρωπο. Εμείς είμαστε ένα μαγαζί με πολύ καλή πελατεία. Λόγω περιοχής έχει και κάποιους περαστικούς, αλλά κατά 80% δουλεύουμε με κρατήσεις. Έχουμε λοιπόν πολύ καλό πελατολόγιο, αλλά παρόλ’ αυτά περιστατικά συμβαίνουν».

Η Φωτεινή διαχωρίζει όσους προβαίνουν σε κλοπές αντικειμένων σε δύο κατηγορίες: στους κλεπτομανείς και σε όσους κάνουν συλλογές. «Έχω φίλη κολλητή που κάνει συλλογή από κουταλάκια του εσπρέσο. Πρέπει να έχει πάνω από 50 διαφορετικά. Ένα από τα παιδιά που δουλεύουν εδώ, μου είπε ότι είδε πελάτισσα να παίρνει το φόλντερ του λογαριασμού και να το βάζει στην τσέπη της. Ένα φόλντερ τώρα, ένα χαρτονένιο πράγμα. Ε, μάλλον δεν είναι κλεπτομανής, είναι συλλέκτρια. Συλλέγει φόλντερ». Συνολικά μας πήραν περίπου 30 φόλντερ μέσα σε 15 μέρες και πλέον τους βάζω σε ποτήρι, ώσπου να φτιάξω νέα».

Τα φόλντερ εξαφανίζονται συχνά και στο It. «Φεύγουν μαζί με τα ρέστα», λέει η Βαγγελιώ Αγγελίδου.

Κλοπή όπως φθορά

Οι κλοπές συνέβαιναν, συμβαίνουν, θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. «Ομολογώ ότι και εγώ όταν πρωτοπήγα Λονδίνο επέστρεψα με 4 pints, οπότε δεν μπορώ να κατηγορήσω και πολύ», λέει γελώντας ο Χρήστος Πότσιος. «Η κλοπή ενός ποτηριού από κάποιο μπαρ είναι μια απενοχοποιημένη πράξη», συμπληρώνει η Σκεύη Ερωτοκρίτου. «Κάποιοι θεωρούν είτε ότι πρόκειται για ένα ενθύμιο μιας όμορφης βραδιάς, ή ένα ενθύμιο από το μαγαζί που αγαπάνε, είτε ότι δεν αποτελεί σημαντικό κόστος. Βέβαια όταν υπάρχει ένας σημαντικό αριθμός απωλειών το μήνα, αυτό είναι ένα κόστος».

Τι μπορεί να κάνει λοιπόν κάποιος του χώρου της εστίασης προκειμένου να μετριάσει τα έξοδά του; Αφενός, να υπολογίζει πως ένα ποσοστό από τον προϋπολογισμό του θα διατίθεται εκεί και αφετέρου να προσπαθεί να ασφαλίσει όσο καλύτερα γίνεται τον εξοπλισμό του.

 

Wagyu #stifado. #vezene #athens #greece #tradition #simplicity

A post shared by Vezené (@vezene) on

«Συνήθως λαμβάνεις υπόψιν ότι θα έχεις μια απόκλιση της τάξεως του 5%, είτε πρόκειται για κλοπή είτε για φθορά», λέει ο Άρης Βεζενές. Η Φωτεινή Γούλα εκτιμάει το ποσοστό γύρω στο 10% και εξηγεί πως «όπως και το σπάσιμο, το κλέψιμο είναι μες το πρόγραμμα. Γιατί αναλογικά μας έχουν κλέψει όσα περίπου μας έχουν σπάσει».

Σε ένα δεύτερο βαθμό οι σερβιτόροι παροτρύνονται να έχουν μια καλή εικόνα των τραπεζιών τους και να μαζεύουν άμεσα τα τραπέζια, προκειμένου να μην ξεχαστούν πολλά ποτήρια και πιάτα μαζί. Δύσκολα όμως μπορεί κανείς να πει κάτι, ακόμη και αν δει κάποιον πελάτη να κλέβει. «Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γιατί είναι μικρή η αγορά, πιθανότατα κάποιοι από τους πελάτες είναι ακόμη και επώνυμοι», λέει ο Άρης Βεζενές. Και η Φωτεινή Γούλα λέει ότι και να καταλάβει κανείς ότι κάποιος πελάτης έχει κλέψει κάποιο αντικείμενο, δεν μπορεί να αντιδράσει. «Τον προσβάλλεις και είναι πάρα πολύ άσχημο να το αναφέρεις, οπότε το αφήνεις να περάσει».

Ταυτόχρονα, οι επαγγελματίες του χώρου της εστίασης περιορίζουν τα ανοίγματα τους. «Εγώ που πηγαίνω παντού, βλέπω τα ίδια ποτήρια. Λες, εντάξει παιδιά, δεν θα ψαχτώ τώρα με τα ποτήρια γιατί είναι όλα αναλώσιμα. Και για κάποια αναλώσιμα και χρηστικά δεν σε παίρνει να ανοιχτείς, διαλέγεις από την αγορά, από αυτά που υπάρχουν», εξηγεί ο Χρήστος Πότσιος. «Υπάρχει γενικά αυτό σαν σκέψη πια: κάνεις κάτι με τέτοιο τρόπο ώστε να μην στο πάρουν», προσθέτει.

Καθώς τον αποχαιρετώ, δείχνει τις γλάστρες που βρίσκονται στην είσοδο του Sober. «Κι αυτές πρέπει να βιδωθούν, έχουμε αμελήσει. Τώρα είναι λουκούμι, τις παίρνεις και φεύγεις». Κάποιες ημέρες αργότερα πέρασα από εκεί. Οι γλάστρες ευτυχώς υπάρχουν ακόμη.

Γεννήθηκε το 1992. Σπούδασε Επικοινωνία και Πολιτισμό στο Πάντειο, όπου συνέχισε με μεταπτυχιακό στις Σπουδές Φύλου και την Ανθρωπολογία. Έχει εργαστεί στην ελληνική έκδοση της The Huffington Post και το Κανάλι Ένα 90,4 FM. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα Μέσα.

Διαβάστε ακόμα

Σχόλια

Εικόνα Anonymous
gplus

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.