Τι κλέβουν οι Έλληνες από εστιατόρια και μπαρ

Όταν ήμουν Erasmus στην Ισπανία, έμενα σε ένα σπίτι με εννέα ακόμη συγκατοίκους. Όλα έδειχναν ωραία, μόνο που όταν πια μαζευτήκαμε στο σπίτι όλοι μαζί προέκυψε ένα πρόβλημα: ο εξοπλισμός της κουζίνας μας δεν ήταν αρκετός ούτε για πλάκα. Τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα ίσα που έφταναν για όλους –με τις κούπες, τα φλυτζάνια και τα ποτήρια ήμασταν πολύ λιγότερο τυχεροί.

Τον πρώτο καιρό παραπονεθήκαμε όλοι ότι χρειαζόταν να ελπίσουμε σε θαύμα για να πετύχουμε ελεύθερο μπολ για τα κορν φλέικς το πρωί ή το “καλό” πιάτο, όπως είχαμε βαφτίσει μεταξύ μας ένα συγκεκριμένο. Ρίχναμε την ευθύνη στον ιδιοκτήτη. Γιατί είχαμε 30 κουζινομάχαιρα κάθε μεγέθους, αλλά μόνο 5 κούπες; Η γκρίνια συνεχιζόταν καθώς δεν αξιωνόμασταν να βάλουμε από λίγα ευρώ ο καθένας και να λυθεί το πρόβλημα.

H συλλογή μας όμως κάθε τόσο αυξανόταν χάρη σε “χορηγούς”, οι οποίοι μας βοηθούσαν εν αγνοία τους, κυρίως βραδινές ώρες. Ένα-δυο ποτήρια μπύρας από μια μπυραρία της γειτονιάς, ένα κολονάτο ποτήρι από κάποιο tapas bar την ώρα που ήταν ασφυκτικά γεμάτο, κουταλάκια που από το τραπέζι του cafe κατέληγαν τυλιγμένα σε χαρτοπετσέτες μέσα σε τσάντες. Οι τρεις κούπες και τα δύο ποτήρια που έφερα από κάποιο ξενοδοχείο στο οποίο