Σουδάν: Για τα θύματα αυτού του πολέμου δεν μιλάει κανείς
Φέρτε στο νου σας μια μητέρα, οπουδήποτε στον κόσμο, που κάνει απαλό μασάζ στα χεράκια και τα ποδαράκια του μωρού της. Είναι μια οικουμενική εικόνα γαλήνης και τρυφερότητας – σωστά; Μια τέτοια σκηνή μου περιγράφει η Χριστίνα Ψαρρά, διευθύντρια του ελληνικού τμήματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ). Η μητέρα για την οποία μου μιλάει ζει σε έναν καταυλισμό Σουδανών προσφύγων στο ανατολικό Τσαντ. Η Χριστίνα βρέθηκε πριν λίγους μήνες εκεί και η σκηνή εκτυλίχθηκε σε ένα από τα νοσοκομεία που έχουν στήσει οι ΓΧΣ για τους πρόσφυγες.
«Πρόκειται για μια ψυχοσωματική άσκηση που κάνουμε για τα μωρά που νοσηλεύουμε, παράλληλα με τις άλλες θεραπείες», λέει και μου εξηγεί πως ο σκοπός είναι να βοηθηθεί η μητέρα να αποκαταστήσει τη σχέση με το παιδί της. Την ρωτάω πώς προέκυψε αυτή η ανάγκη, γιατί έχει διαρραγεί αυτή η σχέση. «Πολλές γυναίκες μπορεί ακόμη και να θηλάζουν το μωρό τους αλλά δεν το κοιτάζουν. Έχουν αποσυνδεθεί συναισθηματικά», απαντά. Είναι γυναίκες που έχουν ζήσει τρομακτική βία, κακουχίες, πείνα. Κάποια στιγμή δεν αντέχουν άλλο. Ορισμένες φορές ο άνθρωπος δεν αντέχει άλλο.
«Με την άσκηση αυτή, καθώς οι μητέρες ακουμπούν πιο συνειδητά το σώμα του παιδιού και το κοιτάζουν, σιγά σιγά
