Αγάπη στον καιρό της μαζικής μετανάστευσης: μια διαφορετική ματιά στο συνοικέσιο

Στο βιβλίο του Εγκώμιο για τον Έρωτα (2009), ο Γάλλος κομμουνιστής φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού επιτίθεται στην έννοια της «αγάπης χωρίς ρίσκο», την οποία βλέπει στην εμπορική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι υπηρεσίες γνωριμιών που υπόσχονται στους πελάτες τους «έρωτα, αλλά χωρίς κεραυνοβόλημα». Για τον Μπαντιού, η αναζήτηση της «τέλειας αγάπης χωρίς πόνο» υποδεικνύει μια «σύγχρονη» παραλλαγή των «παραδοσιακών» πρακτικών του προσυμφωνημένου γάμου – μια «ακίνδυνη», υπολογισμένη προσέγγιση της αγάπης, που αποσκοπεί στη μείωση της έκθεσής μας στις διαφορές: «Η ιδέα είναι ότι υπολογίζετε ποιος έχει τα ίδια γούστα, τις ίδιες φαντασιώσεις, κάνει τις ίδιες διακοπές, θέλει τον ίδιο αριθμό παιδιών. Προσπαθούν να επιστρέψουν σε συμφωνημένους γάμους», γράφει ο Μπαντιού. Ο φιλόσοφος και θεωρητικός του πολιτισμού Σλαβόι Ζίζεκ συνυπογράφει παρόμοιες ιδέες για τα συνοικέσια, αναφερόμενος σε αυτά ως μια «προ-νεωτερική διαδικασία».

Μία «παρεξηγημένη» πρακτική;

Συγκρινόμενη με την άποψη που επικρατεί στη Δύση για το συνοικέσιο, η κριτική των Μπαντιού και Ζίζεκ είναι ευγενική. Οι διαδεδομένες και επίκτητες εικόνες που έχουμε στο μυαλό για αυτήν την πρακτική, σχεδόν πάντα τη συνδέουν με τις δολοφονίες τιμής