Mια μέρα στο Αυτόφωρο Πλημμελειοδικείο Αθηνών

Αν η Δικαιοσύνη είναι ένα από τα τρία θεμέλια του ελληνικού κράτους, τότε η δημοσιογραφική καταγραφή υποθέσεων μπορεί να λειτουργεί και ως ένα είδος κοινωνιολογικής σκαπάνης. Συγχρόνως, η παρατήρηση τυχαίων μικρών δικών –των αυτόφωρων πλημμελημάτων για παράδειγμα– μπορεί να λειτουργεί και ως μια στατική περιήγηση στις μικρές εντάσεις των γειτονιών της Αθήνας.

Γεγονότα που θα έκαναν έναν διαβάτη να σταθεί για λίγο από περιέργεια, ή κάποιον γείτονα να κοιτάξει από το μπαλκόνι, τα οποία τελικά κλιμακώθηκαν τόσο, ώστε οι εμπλεκόμενοι να περάσουν το βράδυ στο κρατητήριο του συνοικιακού τους ΑΤ.

Ιστορίες που διαδραματίστηκαν πίσω από κλειστές πόρτες ή μπροστά από ανοιχτές. Υποθέσεις ιδιωτικές, που δεν βρήκαν πια άλλον τρόπο παρά να ζητήσουν τη μεσιτεία του κράτους κι έγιναν έτσι δημόσιες. Ιστορίες που σκιαγραφούν την ελληνική κοινωνία, αποτελώντας κάποιες από τις ψηφίδες που τη συνθέτουν.

Image

Αυτά σκέφτομαι καθώς ανηφορίζω την Ευελπίδων έχοντας Λεξ στα ακουστικά, επειδή αυτό ήταν το σάουντρακ που έκρινα πως ταιριάζει. Έξω από την «πρώην Σχολή» οι οπερατέρ θυμίζουν σμήνος περιστεριών που στριμώχνεται πάνω από τα ψίχουλα του πιθανού υλικού. Σχεδόν διστάζει κανείς να περάσει ανάμεσά τους, μην