Περάσαμε δύο μέρες στα Ασφαλιστικά Μέτρα της Ευελπίδων

Στις 9:00 ακριβώς οι καρέκλες άρχισαν να τρίζουν – με την κυριολεκτική έννοια του όρου, καθώς οι υποθέσεις δεν αφορούσαν άτομα σε θέσεις θεσμικής εξουσίας. Ήταν το τρίξιμο που προκάλεσε το κοινό της αίθουσας, καθώς σηκώθηκε σύσσωμο και συντονισμένα ως ένδειξη σεβασμού στη δικαστή, η οποία εμφανίστηκε από την εσωτερική πόρτα της πρώτης αίθουσας του Κτιρίου 5. Φορούσε λευκή μάσκα ΚΝ95 και κρατούσε έναν παχύ φάκελο με έγγραφα στο ένα χέρι και ένα στυλό Bic στο άλλο.

Στις συνεδριάσεις ασφαλιστικών μέτρων δεν υπάρχει ούτε εισαγγελέας, ούτε γραμματέας. Τα επιχειρήματά της, η κάθε πλευρά τα συνοδεύει με έγγραφους ισχυρισμούς που έχουν τρόπον τινά και ρόλο πρακτικών. Οι αποφάσεις ούτε ανακοινώνονται, ούτε εκδίδονται εκείνη τη μέρα.

Τα ασφαλιστικά μέτρα, από νομική άποψη, είναι ειδικές, ταχείες δικαστικές διαδικασίες για την προσωρινή προστασία δικαιωμάτων ή τη ρύθμιση καταστάσεων, όταν υπάρχει άμεσος κίνδυνος ή επείγουσα ανάγκη, μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης. Στόχος τους είναι η αποτροπή ανεπανόρθωτης βλάβης, με προσωρινή ισχύ και χωρίς να επιλύεται οριστικά η διαφορά.

Για έναν δημοσιογράφο όμως, που μέσα από τις δικαστικές αίθουσες επιδιώκει να περιηγηθεί πίσω από τις κλειστές πόρτες