Ως πότε η Ελλάδα θα αποτελεί ευρωπαϊκή εξαίρεση στην κοινωνική κατοικία;

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο ο πρωθυπουργός παρουσίαζε το πακέτο κυβερνητικών εξαγγελιών από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, αφιέρωνε ένα σημαντικό μέρος της ομιλίας του στο στεγαστικό και τη διαρκή άνοδο των ενοικίων. Ανάμεσα σε άλλα εξήγγειλε την ανέγερση νέων διαμερισμάτων σε εκτάσεις τριών πρώην στρατοπέδων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και τη δημιουργία 1.500 κοινωνικών κατοικιών.

Το «καλάθι» θεωρήθηκε από πολλούς μικρό και δυσανάλογα συγκρατημένο, με δεδομένο ότι η στεγαστική κρίση είναι αλληλένδετη με την ενεργειακή, την οικονομική και, τελικά, την κοινωνική. Άλλωστε, την ίδια περίοδο, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην ετήσια ομιλία της για την κατάσταση της Ένωσης χαρακτήριζε ρητά το ζήτημα της κατοικίας ως κοινωνική κρίση, υπενθυμίζοντας ότι τα σπίτια, οι κατεξοχήν χώροι ασφαλείας και ανήκειν, έχουν μετατραπεί «για πάρα πολλούς Ευρωπαίους σε πηγή άγχους».

Τον περασμένο Δεκέμβριο, μάλιστα, η Κομισιόν όρισε για πρώτη φορά Ευρωπαίο Επίτροπο για τη Στέγαση και την Ενέργεια, τον Δανό σοσιαλδημοκράτη Νταν Γιόργκενσεν – διευρύνοντας με αυτόν τον τρόπο το