Το one-man show της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ

Νωρίς την Κυριακή, ξυπνήσαμε με την είδηση ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε πάρει τη μοιραία απόφαση να πλήξει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Ήταν μία επιλογή ακραίου ρίσκου, από έναν πρόεδρο που ενέπνευσε ένα κίνημα, βασική αρχή του οποίου είναι η εναντίωση στους πολέμους στην άλλη άκρη του κόσμου – και που υποσχόταν προεκλογικά να φέρει την ειρήνη μετά το χάος (όπως το περιέγραφε) των ημερών Μπάιντεν.

Σχετικά με τη ουσία της απόφασης, ήδη έχουν γραφτεί πολλά και θα γραφτούν πολλά ακόμα, καθώς θα μάθουμε περισσότερα για το μέγεθος του πλήγματος στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, την αντίδραση του Ιράν και την απάντηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην αντίδραση αυτή. Ο Τραμπ θα ήθελε το καθεστώς της Τεχεράνης, καθοδηγούμενο από την επιταγή της επιβίωσης, να μην κλιμακώσει την κατάσταση περαιτέρω και να προσέλθει ηττημένο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Δύσκολα θα κυλήσουν τόσο ομαλά γι’ αυτόν τα πράγματα.

Image

Στο ρεπορτάζ αυτό, ωστόσο, θα εστιάσουμε σε κάτι άλλο: στο ότι η απολύτως κρίσιμη αυτή απόφαση ήταν, περισσότερο από ποτέ άλλοτε στην ιστορία των ΗΠΑ, επιλογή ενός και μόνο ανθρώπου. Ο Τραμπ στη δεύτερη θητεία του έχει συγκεντρώσει τεράστια εξουσία στα χέρια του, γεγονός που του