Οι σελέμπριτι των ελληνικών φυλακών

Λίγο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, το ΙΕΚ της φυλακής Κορυδαλλού διοργάνωσε την καθιερωμένη κοπή πίτας για τους σπουδαστές του. Αυτή τη φορά, η συμβολική γιορτή συνοδευόταν από μια μικρή κλήρωση βιβλίων. Όταν ο Σταμάτης πήρε στα χέρια του το βιβλίο που του έτυχε, διάβασε φωναχτά τον τίτλο και έπειτα το όνομα του συγγραφέα: «Κουμανταρέας, Κουμανταρέας, τι μου θυμίζει; Α, ναι! Έπαιζα τάβλι με τον δολοφόνο του προχθές».

Αυτή είναι μία από τις χαριτωμένες μορφές που μπορεί να πάρει η δημοσιότητα στον καμιά φορά αντεστραμμένο κόσμο της φυλακής. Άλλες φορές λειτουργεί θετικά και άλλες φορές αρνητικά για τον κρατούμενο· συχνά και σε βάθος χρόνου, μάλλον αδιάφορα, αλλά πάντα διατηρώντας εκείνο το μεταφυσικό στοιχείο που προκαλεί κάποιου είδους οικειότητα.

Διάττοντες αστέρες

Στην πρώτη πτέρυγα που βρέθηκα, ένας από τους ανθρώπους που μου σύστησαν ήταν ο Ντομινίκ. Η σύσταση έγινε σαν να επρόκειτο για μέλη κάποιας Λέσχης Αστέρων του αστυνομικού δελτίου, όπου κάποιο πρωτόκολλο επέβαλλε τη μεταξύ μας γνωριμία. Ο Ντομινίκ ήταν Πολωνός και είχε απασχολήσει πολύ τα αστυνομικά ρεπορτάζ της περασμένης χρονιάς, λόγω της ανθρωποκτονίας που είχε διαπράξει –μαζί με την ερωμένη του– σε βάρος του Μίμη