Οι είκοσι μέρες που εξόργισαν την Ευρώπη

Η αυξανόμενα επιθετική, αλλά και ασταθής, συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ τις τελευταίες εβδομάδες, με επίκεντρο τη Γροιλανδία, έφερε την Ευρώπη επώδυνα αντιμέτωπη με το αδιέξοδο της στρατηγικής της απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο. Παρά τις συνεχείς προκλήσεις, από την ομιλία του Τζ. Ντ. Βανς στο Μόναχο τον περασμένο Φεβρουάριο και την έκρηξη κατά του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Οβάλ Γραφείο ως τις ερωτοτροπίες με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, την εκστρατεία πίεσης κατά της ενωσιακής ψηφιακής νομοθεσίας και την ανάδειξη της Ε.Ε. περίπου σε υπ’ αριθμόν ένα εχθρό των ΗΠΑ στην πρόσφατη Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, οι Ευρωπαίοι επέμεναν στον κατευνασμό και στην κολακεία.

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη τον Ιούνιο, οι σύμμαχοι (πλην Ισπανίας) δέχτηκαν να υπερ-διπλασιάσουν τους στόχους τους για τις αμυντικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ, από 2% σε 5% ως το 2035. Στα τέλη Ιουλίου, στο Τέρνμπερι της Σκωτίας, η Ε.Ε. υπέγραψε μία ανισοβαρή εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ, που περιλάμβανε την επιβολή δασμών 15% στις ευρωπαϊκές εξαγωγές, διατηρούσε εν ισχύι δασμούς 50% στον ευρωπαϊκό χάλυβα και το αλουμίνιο χωρίς ευρωπαϊκά αντίποινα, καθώς και τη δέσμευση των Βρυξελλών για μηδενισμό των