Όχι, δεν έχουμε όλοι ΔΕΠΥ

«Ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσα ουσιαστικά έξω από την τάξη του σχολείου. Με βγάζανε έξω γιατί ενοχλούσα. Δυσκολευόμουν πάρα πολύ να μείνω στην θέση μου, δεν ήθελα να κάθομαι στην καρέκλα, ήμουν υπερκινητικός. Ήμουν “τρελοκομείο” –όπως με παρουσιάζουν οι άλλοι– αλλά εγώ απλώς έβλεπα ότι είμαι ένα πολύ ευχάριστο άτομο, χαρούμενο και πολύ ευγενικό» λέει ο Κώστας Αθανασίου, περιγράφοντας την παιδική του ηλικία.

Η ιστορία του Κώστα

«Πολλές φορές» συνεχίζει, «όταν πήγαινα σχολείο ξεχνούσα να πάρω την τσάντα μου και με κυνηγούσε η μαμά στον δρόμο για να μου τη δώσει. Άλλες φορές γυρνούσα σπίτι χωρίς αυτήν. Τα μολύβια μου τα χρησιμοποιούσα μόνο για να τα δαγκώνω. Όταν τελείωσα το Δημοτικό και πήγα στο Γυμνάσιο, μου φαίνονταν όλα κινέζικα. Δεν ήξερα τους κανόνες της γραμματικής, της σύνταξης, ούτε έκθεση, γιατί δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς να μου μάθει τα βασικά πράγματα. Οι δάσκαλοι είχαν αρκετά προσβλητική συμπεριφορά απέναντί μου, “δεν μπορείς να διαβάσεις, άστο καλύτερα, ας ασχοληθεί άλλος” – υπήρχε μια απόρριψη την οποία αντιμετώπιζα με χαμόγελο γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο σαν παιδί. Στο Λύκειο, για να διαβάσω ένα κεφάλαιο ιστορίας –μου άρεσε πολύ η ιστορία– μπορεί να διάβαζα την