Μνημεία στο έλεος σύγχρονων Βανδάλων

Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια. Ο πόλεμος έχει ανάψει με ομάδες αναρχικών να επιδίδονται στην τακτική, εβδομαδιαία τους «παράσταση» και τους αστυνομικούς να ανταποδίδουν. Φωτιές, βόμβες μολότοφ, ένα-δύο καμένα αυτοκίνητα, κάδοι σκουπιδιών ως προκάλυμμα στη μέση του δρόμου κι ανάμεσά τους σκοτεινές φιγούρες με μάσκες-μαντήλια, που ξεπηδούν από παντού σε δυναμικές επιθέσεις εναντίον των κρανοφόρων αντιπάλων τους. Η Στουρνάρα και η Πατησίων πεδίο μάχης. Μόνον οι νεαροί που βάφουν με μαύρο σπρέι, επιμελώς και με αφοσίωση, μπορεί να πει κανείς, τους τοίχους του Πολυτεχνείου δεν φαίνεται να πτοούνται. Άλλη η δική τους δουλειά. Ή μήπως συναφής;

Γκράφιτι σε μνημεία, ακρωτηριασμοί αγαλμάτων, ακόμη και απόπειρες ανατίναξής τους – όπως έχει συμβεί το 1986 με το άγαλμα του Τρούμαν – και γενικότερα ο βανδαλισμός δημόσιων κτιρίων και έργων τέχνης που βρίσκονται σε κοινόχρηστους χώρους συνιστούν καθημερινή πρακτική στην Αθήνα, και όχι μόνο. Κάθε «αγανακτισμένος» πολίτης μπορεί να εκφράσει την αντίδρασή του ξεσπώντας πάνω στα μνημεία, κάθε βαριεστημένος νεαρός μπορεί να διασκεδάσει την ανία του καταστρέφοντας με όποιον τρόπο επιθυμεί ό,τι θαυμάζει ο υπόλοιπος κόσμος ή είναι αντίθετο με τις δικές του