Μια μέρα στο πρώην Ειρηνοδικείο Αθηνών

Δίπλα στα υπόγεια που οι κλούβες ξεφορτώνουν κρατούμενους το πρωί για να φορτώνουν αιώνες κάθειρξης τα μεσημέρια στην επιστροφή για τον Κορυδαλλό, είναι εκείνες οι σκάλες του Εφετείου Λουκάρεως που συμβολίζουν τον Γολγοθά της ποινικής δικαιοσύνης. Αυτήν τη φορά δεν χρειάστηκε να τις ανέβω καθώς η δουλειά μου ήταν στο ακριβώς διπλανό συγκρότημα δικαστηρίων, στο πρώην Ειρηνοδικείο που στέκεται κρυμμένο, σαν ντροπιασμένο ξαδελφάκι του δικαστικού μεγάρου. 

Παρότι μοιράζονται τα ίδια μαρμάρινα ρούχα μια άλλη Θεά δείχνει να κυβερνάει αυτό το μέρος, ίσως κάποια μικρή ανιψιά της Θέμιδος. Οι εργοταξιακές λαμαρίνες που εκτείνονται δημιουργώντας τον υπαίθριο διάδρομο, καθορίζουν τελικά το σημείο που οδηγεί στην είσοδο.

Μέσα στο κτίριο η ατμόσφαιρα, ανεπηρέαστη από την επιβλητική ματιά της Θέμιδος, θυμίζει περισσότερο ΚΕΠ. Ένα πολύβουο μελίσσι από δικηγόρους που τρέχουν από γραφεία δικαστών σε κιόσκια με φωτοτυπίες και πίσω για παράβολα, ανταλλάσσοντας ακατάληπτες γραφειοκρατικές ορολογίες, είναι η εικόνα που συνθέτει τον πρώτο και δεύτερο όροφο. Γραμματείς βιαστικοί στους δαιδαλώδεις, χαμηλοτάβανους διαδρόμους με φόντο τα πράσινα κουφώματα των παραθύρων του ορόφου

Όπως γράφει και μια κριτική στο