Τα μετέωρα ψηφιακά έργα των €170 εκατομμυρίων

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός και οι τεχνολογικές μεταρρυθμίσεις είναι «το κλειδί για την ανάπτυξη»/«ο μοχλός για να βγούμε από την κρίση»/«το εφαλτήριο για να αλλάξει η χώρα». Όποιο από τα παραπάνω κλισέ κι αν επιλέξετε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα το ακούσετε σε κάποια ομιλία πολιτικού ή θα το συναντήσετε στα πρακτικά αναρίθμητων συνεδρίων και ημερίδων που έχουν διοργανωθεί την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας. Δεν πρόκειται, βέβαια, απλώς για ένα βολικό κλισέ, αλλά για μια αναντίρρητη πραγματικότητα: η στροφή στην ψηφιακή εποχή είναι αυτονόητη. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε οποιονδήποτε τροχό. Το έχουν πράξει τόσες και τόσες χώρες πριν από μας, ακόμη και οι λιγότερο αναπτυγμένες (ειδικά αυτές), αποζητώντας ένα μερίδιο από την πίτα της παγκόσμιας ανάπτυξης.

Γιατί λοιπόν αντί να συζητάμε σε συνέδρια και ημερίδες για την ανάγκη ψηφιακής μεταρρύθμισης, δεν αφιερώνουμε όλες τις δυνάμεις μας προς αυτήν την κατεύθυνση; Η ερώτηση είναι ρητορική. Η Ελλάδα, παρά τις μεμονωμένες πρωτοβουλίες παραμένει ουραγός της ψηφιακής οικονομίας. Ο πανευρωπαϊκός Δείκτης Ψηφιακής Οικονομίας & Κοινωνίας DESI δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών (μεταξύ μας, ούτε και περιθώρια αισιοδοξίας). Για ακόμη μια χρονιά η