[Noel Celis/AFP]
Και μετά τη φυλακή, τι;
Ο πολυσυζητημένος νόμος Παρασκευόπουλου για την αποσυμφόρηση των φυλακών επέτρεψε σε χιλιάδες κρατούμενους να αποφυλακιστούν τα τελευταία χρόνια. Πόσο εύκολο όμως είναι να επανενταχθούν στην κοινωνία και τι προοπτικές τους προσφέρονται; Ένας πρώην κρατούμενος, μία ψυχολόγος και ένας εργοδότης που απασχολεί αποφυλακισμένους απαντούν.
[Noel Celis/AFP]
Όλα ξεκίνησαν από μια φάρσα στην ουσία, γνωρίστηκαν εξ ακοής και από απόσταση: κάποιος κοινός γνωστός του έδωσε τον αριθμό της και ο Τάκης πήρε μέσα από τη φυλακή για να της κάνει πλάκα. Λίγο καιρό μετά, η Μάρθα βρισκόταν μεταξύ των επισκεπτών που περνούσαν τις πύλες του καταστήματος κράτησης για το επισκεπτήριο. Το πρωινό της περασμένης εβδομάδας, που τους συναντούμε καθισμένους τον έναν δίπλα στον άλλο, σε ένα σαλόνι στο κέντρο της Αθήνας, έχουν πια συμπληρώσει δέκα χρόνια παντρεμένοι.
Με δυο λόγια
Στην Ελλάδα ο οικογενειακός ιστός είναι τόσο ισχυρός που καταντάει δίκοπο μαχαίρι, καθώς εκεί που θα έπρεπε να παρεμβαίνει κατάλληλα το ίδιο το κράτος δεν το κάνει, επαναπαυόμενο στην ύπαρξη της οικογένειας. Αυτό συμβαίνει και με όσους βρίσκονται μέσα στη φυλακή ή αποφυλακίζονται, που δέχονται ελάχιστη μέριμνα κατά τον εγκλεισμό τους αλλά και μετά, όταν θα χρειαστεί να δοκιμάσουν ξανά τις δυνάμεις τους. Η «αποπαίδευση», όρος που περιγράφει την εξασθένηση των βασικών κοινωνικών δεξιοτήτων μέσα στη φυλακή, η μειωμένη αυτοπεποίθηση των αποφυλακισμένων και η τραυματισμένη ψυχική τους υγεία, και κυρίως η εχθρική στάση υποψήφιων εργοδοτών και συναδέλφων, που τους καταδικάζουν στην ανεργία
