Το πιο περίεργο (καθολικό) Πάσχα της ζωής μου

Το Πάσχα είναι η αγαπημένη μου γιορτή. Τα τροπάρια της Μεγάλης Εβδομάδας, η θεατρική ατμόσφαιρα των τελετών, τα ιδιαίτερα έθιμα της Επτανήσου (από όπου κατάγομαι) με μαγεύουν από παιδί –παρότι δεν είμαι πιστός και ουδόλως «θρήσκος». Έτσι, ενώ ταξιδεύω συχνά, φροντίζω να μην λείπω ποτέ από την Ελλάδα το Πάσχα. Μονάχα τα χρόνια που έζησα στην Κωνσταντινούπολη προτιμούσα να το γιορτάζω εκεί, όπου η κατάνυξη είναι ιδιαίτερη για λόγους ευνόητους.

Πολλές φορές, όμως, βρέθηκα στο εξωτερικό για το Πάσχα των Καθολικών, όταν αυτό δεν συνέπιπτε με το ορθόδοξο. Σε κάποιες καθολικές χώρες, εορτάζεται υποτονικά· σε άλλες (Ισπανία, Πορτογαλία, Μάλτα) η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η υπέρτατη, σκηνογραφικά, γιορτή του έτους, με τις συγκλονιστικές λιτανείες των Παθών. Πουθενά, όμως, δεν είδα ένα Πάσχα πιο αλλόκοτο από εκείνο που έζησα στα οροπέδια της Βραζιλίας, το 2016.

Ο «κύκλος του χρυσού» στην ενδοχώρα της Βραζιλίας

Συνήθως ταυτίζουν την Βραζιλία με το Ρίο, το Καρναβάλι και τις απέραντες παραλίες. Προσωπικά, το Καρναβάλι μου ήταν ανέκαθεν αδιάφορο: διεγείρει περισσότερο την αγοραφοβία, παρά τον ενθουσιασμό μου. Οι παραλίες είναι πράγματι ενίοτε υπέροχες, αλλά πρέπει να απομακρυνθείς πολύ από τις